ἱστάνω

ἱστάνω,

• later collat. form of ἵστημι, first in inf. ἱστάνειν, (ἀνθ-) PPetr. 2 p.120 (iii B.C.), (καθ-) Michel 1006.22 (Teos, ii B.C.), (συν-) Plb. 3.108.4, (ἀποκαθ-) Ascl. Tact. 10.9, cf. Dsc. 4.43, etc.; cf. ἱστάναι Ἀττικοί, ἱστάνειν Ἕλληνες Moer. 200; part. (ἐφ)ιστάνοντες Plb. 11.2.5; τὸ ἱστάνον Simp. in Ph. 1257.34: ind. ἱστάνει Philistio ap. Ath. 3.115e, ἱστάνομεν Ep.Rom. 3.31, (παρ) ιστάνουσι Phld. Rh. 1.266 S., etc.: impf. (συν)ίστανον Plb. 4.5.6, (δι-) App. Hisp. 36, etc.:—Pass., ἱστανόμενος IG 2(2).1343.26 (i B.C.):—introduced by the copyists into Lys. 25.3, Is. 2.29, etc.