ὀπαδός

ὀπαδός, v. ὀπηδός.

ὀπαδός, [ᾱ], ion. u. ep. ὀπηδός (ὀπάζω), geleitend, mitgehend, folgend, als subst. der Begleiter ; ὀπηδός τινι, H.h. Merc. 450, u. τινός, ἀρετᾶν δεξιωτάταν ὀπαδόν, Pind. N. 3.8 ; Aesch. Suppl. 1001 ; βέβακεν ὄψις οὐ μεθύστερον πτεροῖν ὀπαδοῖς ὕπνου κελεύθοις, Ag. 414 ; Begleiter, Diener, Soph. Trach. 1254 ; Eur. Hipp. 1151 u. öfter ; auch αἱ ὀπαδοί Alc. 134 ; Soph. nennt auch die Artemis πυκνοστίκτων ὀπαδὸν ἐλάφων, die Verfolgerin, O.C. 1094 (vgl. ὀπάζω); auch einzeln in Prosa, Plat. Phil. 63e, Phaedr. 252c u. Sp., wie Luc. Dem. enc. 50 ; auch σταγὼν σπονδῖτις ὀπηδὸς θυέεσσι, Gaetul. 3 (VI.190).

ὀπᾱδός (ὁ. ἡ.)

• 1attendant Ματρὸς μεγάλας ὀπαδέ (sc. ὦ Πάν) fr. 95. 3. ]ὀπαδὸν ως[ ?fr. 335. 7. met., ἀοιδὰν στεφάνων ἀρετᾶν τε δεξιωτάταν ὀπαδόν N. 3.8

ὀπαδός ὀπᾱδός, όν

• • Iattendant, Soph., Eur.: metaph., ἀοιδὰ στεφάνων ὀπαδός Pind.; πυκνοστίκτων ὀπ. ἐλάφων pursuing them, of Artemis, Soph.; ἀστέρες νυκτὸς ὀπ. Theocr.
  • IIas adj. accompanying, attending, c. dat., Hhymn. from ὀπάζω