ὀπτίλος

ὀπτίλος [ῐ], ὁ, Dor. for ὀφθαλμός, Metop. ap. Stob. 3.1.115, Plu. Lyc. 11; ὀπτίλλος in IG 42(1).121.40 (Epid., iv B. C.), al., Hdn.Gr. 1.159, 2.560 (whence the spelling with one λ should prob. be corrected).

ὀπτίλος, ὁ, nach Plut. Lycurg. 11 lakonisch für ὀφθαλμός, das Auge ; ὀπτίλων ἀρετὰ ὀξυδορκία, Metopus bei Stob. Flor. 1.64. Vgl. die Erklärer zu Greg.Cor. p. 580.

ὀπτίλος ὀπτίλος (ῐ), ὁ, Doric for ὀφθαλμός, Plut.