ὀχλικός
ὀχλικός, of or suited to a or the mob, popular
ὀχλ-ικός, ή, όν,
- of or suited to a or the mob, popular, ὑποδοχαί Posidon. 9 J.; ἑστίασις D.H. 2.60; ὀ. θύελλα Phld. Rh. 1.184 S.; ὀ. ἄνθρωπος Ph. 2.537; διάταξις Plu. Comp.Lyc. Num. 2; ὀ. βωμολοχία Id. Per. 5; τὸ περὶ τὴν λέξιν ὀχλικόν Id. Coniug. 2.142a; ὀ. ἀηδία Hld. 3.6.
ὀχλικός, ή, όν, qui concerne la foule, Plut. Lyc. c. Num. 2 ; DH. 2, 60 ; Posidon. (Ath. 210d) ; τὸ περὶ τὴν λέξιν ὀχλικόν, Plut. M. 142a, le parler populaire.
Étym. ὄχλος.
ὀχλικός, den großen Haufen, das Volk betreffend, für den großen Haufen geeignet, populär ; καὶ θεραπευτικὴ τοῦ πλήθους διάταξις, Plut. Num. 2 ; ὑποδοχὰς ἐποιεῖτο ὀχλικάς, Ath. XII.540b ; ἡ ὀχλικὴ πειθώ, Sext.Emp. adv.rhett. 93 ; βωμολοχία, Plut. Pericl. 5 ; – τὸ ὀχλικὸν τῆς λέξεως, gemeine Sprache.