ὀδοντικός
ὀδοντικός, dental
ὀδοντ-ικός, ή, όν,
- dental, σμῆγμα Antyll. ap. Orib. 10.36.4; ἰατρός Gal. Thras. 24; δύναμις, of a remedy, Id. 11.711; διαμασήματα, in teething, Id. 12.864.
- II furnished with teeth, Suid. s.v. θρῖδαξ.
ὀδοντικός, ή, όν, qui concerne les dents, Orib. p. 336 Matthäi.
Étym. ὀδούς.
ὀδοντικός, für die Zähne passend, Galen.; – mit Zähnen versehen, ὄργανον, Suid. v. θρῖναξ.