ὀδοντόκερας
ὀδοντόκερας, horn-tooth
ὀδοντό-κερας, ᾱτος, τό,
- horn-tooth, i.e. tusk, of an elephant, Amynt. ap. An.Ox. 3.357.
ὀδοντό·κερας, ατος (τὸ) dent en forme de corne, Amynt. (Cram. 3, 357).
Étym. ὀδούς, κέρας.