ὁμόχρως
ὁμό-χρως, ὁ, ἡ, -χρων, τό, gen. χρωτος, = foreg., Arist. GA 749a22, Thphr. Sens. 37, HP 9.4.10, etc.
ὁμό·χρως, ως, ων, gén. ωτος, c. les préc. Arstt. G.A. 3, 1 ; Th. Sens. 27, etc.
Étym. ὁ. χρώς.
ὁμόχρως, ωτος, = ὁμόχρωμος, Sp.