ὁπότε

ὁπότε, Ep. ὁππότε, both in Hom.; Ion. ὁκότε; Cyrenaic ὁπόκᾰ Berl.Sitzb. 1927.164; in Dor. Poets ὁππόκᾰ Theoc. 5.98:

• Adv. of Time, correlat. to πότε, used much like ὅτε, exc. that the sense is less definite (cf. X. Cyr. 1.6.3), though the two were freq. used without distinction:
• • I Relat., with the ind., mostly with reference to the past, when, Il. 1.399, 3.173, etc.; the ind. ἦστε is omitted, 8.230: in Class. Att. Prose only ὅτε is so used, when referring to a particular time, but later ὁπότε returns, as ὁπότε περιῆν when she was alive, POxy. 243.10 (i A. D.): with the pres. in a simile, ὡς δʼ ὁπότε . . ποταμὸς πεδίονδε κάτεισι Il. 11.492: with subj., like ὁπόταν, with reference to an indef. number of occasions in the pres. or to the future, ὁππότʼ Ἀχαιοὶ Τρώων ἐκπέρσωσʼ εὖ ναιόμενον πτολίεθρον 1.163, cf. 13.817, 21.112, Od. 14.170, Hes. Th. 782: sts. in similes, ὡς ὁπότε νέφεα Ζέφυρος στυφελίξῃ Il. 11.305, cf. Od. 4.335; but ὁπότʼ ἄν, Ep. ὁπότε or ὁππότε κεν, is more common with subj., and in Att. Prose ἄν must be used, v. ὁπόταν: Cyrenaic ὁπόκα κα δήληται Berl.Sitzb. l.c.
  • • 2 with opt.:
    • • a to express an event that occurred often, ὁπότε Κρήτηθεν ἵκοιτο Il. 3.233, cf. 10.189, 15.284, Od. 11.591, Th. 1.99, 2.15, Pl. Smp. 220a, X. An. 3.4.28.
      • b after a verb of waiting, of a time future relatively to the past, ἷζε . . δέγμενος ὁππότε ναῦφιν ἀφορμηθεῖεν Il. 2.794, cf. 4.334, 7.415, 9.191, 18.524.
      • c in orat. obliq., S. Tr. 824 (lyr.), X. An. 4.6.20; in implied orat. obliq., Od. 24.344 (of a past promise); ἀποδοτέον . . ὁ. μανεὶς ἀπαιτοῖ we were not [as you remember] to . ., Pl. R. 332a.
      • d where the principal clause has an opt., μηδʼ ἀντιάσειας ἐκείνῳ ὁππότε νοστήσειε Od. 18.148, cf. Pl. R. 396c, X. Cyr. 1.6.3.
  • II in indirect questions, with ind., ἦ ῥά τι ἴδμεν . . ὁππότε Τηλέμαχος νεῖται; when he is to return, Od. 4.633; εἰς ὁ. by what time, Aeschin. 3.99: rarely after a past tense, προσεδέρκετο, δέγμενος αἰεί, ὁππότε δὴ . . ἐφήσει (for ἐφείη, v. supr. I.2 b) Od. 20.386; εἰς σὲ βλέψαι καὶ τὸν ταμίαν ὁπότʼ ἄριστον παραθήσει Ar. V. 613.
  • III ὁποτεοῦν at any time whatever, Arist. Metaph. 1049a1.
• B in causal sense, because, since, with ind., Thgn. 749 (s. v.l.), Hdt. 2.125, Pl. Lg. 895c, etc.; also ὁπότε γε S. OC 1699 (lyr.), X. Cyr. 8.3.7.

ὁπότε, ep. ὁππότε, ion. ὁκότε, korrel. zu πότε, relativ u. indirekt fragend, dann wann, wenn, als ; – c. indic., Hom. u. Folgde überall ; οὐδʼ ὑμεῖς περ ἐνὶ φρεσὶ θέσθε μʼ ἀνεγεῖραι, ὁππότʼ ἐκεῖνος ἔβη, als jener ging, Od. 4.729 ; ἦ ῥά τι ἴδμεν, ὁππότε Τηλέμαχος νεῖτʼ ἐκ Πύλου, wissen wir, wann Telemach heimkehrt, ib. 633 ; Hes. O. 496, Th. 431, 595 ; Pind. Ol. 1.37 u. öfter ; ὁπότε γε καὶ τὸν ἐν χεροῖν κατεῖχον, da ich ja, Soph. O.C. 1696 ; Plat. Prot. 356e, Polit. 301d u. sonst ; – häufig im Vergleich, ὡς ὁπότε, wie wenn, Il. 11.492, 23.630 ; in welcher Vrbdg auch der conj. dabei steht, Il. 11.305, Od. 4.335, 17.126 ; vgl. Heyne exc. IV zu Iliade IX ; – in der Beteuerung, ὡς ὄφελεν θάνατός μοι ἁδεῖν, ὁππότε υἱέϊ σῷ ἑπόμην, Il. 3.173 ; – c. ἄν u. conj., zeitbedingend, dann, wann, so oft als, Il. 16.62, 20.316. Daher ist Il. 21.340 ὁπότʼ ἂν δὴ φθέγξομʼ ἐγών conj., wie ἱμείρεται Od. 1.41 ; ὁππότε κεν … θήσει, Od. 16.282, ist ein verdächtiger Vers. – Nach Homer wird daraus ὁπόταν, welches m. vgl.; einzeln findet sich auch der conj. ohne ἄν in dieser Vbdg, ὁππότʼ ἐγώ περ ἴω, Il. 16.245 ; ἄχνυται, ὁππότε τις μνήσῃ, Od. 14.170 ; Hes. Th. 435, 782 ; ὁπότʼ ἀθρήσωσιν, Qu.Sm. 7.410 ; – c. optat. in indirekter Rede, Soph. Trach. 821, Plat. Theaet. 143c, Xen. An. 4.6.20 ; od. Ausdruck der wiederholten Handlung in der Vergangenheit, so oft, πολλάκι μιν ξείνισσεν, ὁπότε Κρήτηθεν ἵκοιτο, Il. 3.233 ; ὁπότε ἀναγκασθείη, πάντας ἐκράτει, Plat. Symp. 220a ; ὁπότε τις εἴποι τὸ μὴ ὄν, ἀκριβῶς ᾤμην ξυνιέναι, Soph. 243b ; πάλιν δὲ ὁπότε ἀπίοιεν, ταὐτὸ ἔπασχον, Xen. An. 3.4.28, vgl. 7.7.6 ; εἰώθει γοῦν, ὁπότε δεῦρʼ ἐμβάλλοι, Cyr. 2.1.5 ; auch ὁπότε πρῶτον ὑμῶντῳ σοφῶν ἐντύχοιμι, Plat. Hipp. mai. 286d, sobald ich nur. Erst bei Sp. so auch in Beziehung auf die Gegenwart, Luc. D.Mort. 21.1. – Auch wie quoniam, da, da einmal, ὁπότε ἐνταῦθά ἐσμεν τοῦ λόγου, τόδε ἀποκρινώμεθα, Plat. Legg. X.895b ; τότε μὲν ἦτε ἀγαθοί, νῦν δʼ, ὁπότε περὶ τῆς ὑμετέρας σωτηρίας ὁ ἀγών ἐστι, πολὺ προσήκει ἀμείνονας εἶναι, Xen. An. 3.2.15 ; χαλεπὰ τὰ παρόντα, ὁπότε στρατηγῶν τοιούτων στερόμεθα, da wir solcher Feldherren beraubt sind, 3.2.2, vgl. Cyr. 6.1.8 ; u. so ὁπότε γε, da ja, An. 7.6.11, μέγας δὴ σύ γε, ὁπότε γε καὶ ἡμῖν τάξεις, ἃ ἂν δέῃ ποιεῖν, Cyr. 8.3.7 ; – ἦν δὲ ὁπότε, bisweilen, Xen. An. 4.2.27.

ὁπότε

ὁππότε

• • 1

    When, at the time when.

  • • a

      With indic. : ὁππότε μιν ξυνδῆσαι ἤθελον Il. 1.399. Cf. Il. 8.230, Il. 11.671, Il. 14.317, etc. : Od. 4.731, Od. 5.125, Od. 18.409, Od. 23.345.

      Introducing a simile Il. 11.492.

    • b
    • • α

        With subj. or opt. in relative sentences corresponding to sentences with εἰ 4. For the examples and constructions see Table at end II.B.a 1, b, (D) (7).–

      • β

        In conditional relative sentences. See Table III.B.a 1 2 (3) (5), b.1, (D) (12) (16) (20) (26) (31) (34) (35) (37) (54) (59).–

      • γ

        With subj. introducing similes : ὡς ὁπότε . . . Il. 11.305 : Od. 4.335= Od. 17.126.

  • 2

    Against the time when : δέγμενος ὁππότʼ ἀφορμηθεῖεν (watching for the time when . . .) Il. 2.794. Cf. Il. 4.229, Il. 10.189, etc. : Od. 20.386.

  • 3

    At which time, when : ἔσσεται ἠώς, ὁππότε τις καὶ ἐμεῖο Ἄρῃ ἐκ θυμὸν ἕληται Il. 21.112. Cf. Il. 13.817.

  • 4

    In an object clause : ἴδμεν ὁππότε νεῖτʼ ἐκ Πύλου; Od. 4.633.

ὁπότε (v. also ὁπόταν.)

• 1when
• • a introducing temp. cl.,
  • • α c. aor. ind. σὲ δʼ ἀντία προτέρων φθέγξομαι, ὁπότʼ ἐκάλεσε πατὴρ, τότʼ Ἀγλαοτρίαιναν ἁρπάσαι O. 1.37 ὁπόθʼ Ἁρμονίαν γᾶμεν βοῶπιν P. 3.91 ὁπότʼ ἀπʼ Ἄργεος ἤλυθονδευτέραν ὁδὸν Επίγονοι P. 8.41. Περσεὺς ὁπότε τρίτον ἄυσεν κασιγνητᾶν μέρος ἐνναλίᾳ Σερίφῳ ἄγων P. 12.11 ἢ χρυσῷ μεσονύκτιον νείφοντα δεξαμένα τὸν φέρτατον θεῶν, ὁπότʼ Ἀμφιτρύωνος ἐν θυρέτροις σταθεὶς ἄλοχον μετῆλθεν Ἡρακλείοις γοναῖς; I. 7.6 ἀλλʼ ἁ Κοιογενὴς ὁπότʼ ὠδίνεσσι θυίοισʼ ἀγχιτόκοις ἐπέβα νιν, δὴ τότε τέσσαρες ἀπώρουσαν fr. 33d. 3.
    • β c. impf. ind. φάνη Ζηνὸς ἀμφὶ πανάγυριν Λυκαίου, καὶ ψυχρᾶν ὁπότʼ εὐδιανὸν φάρμακον αὐρᾶν Πελλάνᾳ φέρε O. 9.97 ἐκ δόλου τροφὸς ἄνελε δυσπενθέος, ὁπότε πόρευʼ Ἀχέροντος ἀκτὰν παρʼ εὔσκιον νηλὴς γυνά P. 11.19 οἶά τε χερσὶν ἀκοντίζοντες αἰχμαῖς, καὶ λιθίνοις ὁπότʼ ἐν δίσκοις ἵεν (constr. dub.: ἐν Hermann: ὁπότε codd.) I. 1.25
  • b introducing indir. quest. κέκριται πεῖρας οὔ τι θανάτου οὐδʼ ἡσύχιμον ἁμέραν ὁπότε ἀτειρεῖ σὺν ἀγαθῷ τελευτάσομεν O. 2.32 οὐ λανθάνει, φοινικοεάνων ὁπότʼ οἰχθέντος ὡρᾶν θαλάμου εὔοδμον ἐπάγοισιν ἔαρ φυτά νεκτάρεα fr. 75. 14.
  • c frag. ]ων ὁπότε[ Πα. 13. b. 19.

ὁπότε : whenever, when; w. the same constructions as other rel. words, see ἄν, κέν.

ὁπότε

• of Time, correlat. to πότε, much like ὅτε·
• • Iwith the ind., when, Lat. quando, Hom.: —εἰς ὁπότε, with fut., when, by what time, λέγειν εἰς ὁπότʼ ἔσται Aeschin.
  • • 2with the opt. in reference to the past, whenever, to express an event that has often occurred, ὁπότε Κρήτηθεν ἵκοιτο Il., etc.:—also in oratio obliqua, Soph., etc.
  • IIin indirect phrases, ἴδμεν, ὁππότε Τηλέμαχος νεῖται when he is to return, Od.; with opt., δέγμενος ὁππότε ναυσὶν ἐφορμηθεῖεν Il.
• Bin causal sense, for that, because, since, like Lat. quando for quoniam, Theogn., Hdt., etc.: so ὁπότε γε, Lat. quandoquidem, Soph., Xen.