ὀκνέω
ὀκνέω, to shrink
- shrink from doing, scruple, hesitate to do a thing, c. inf., ὀκνείω ἵππων ἐπιβαινέμεν Il. 5.255; ἀρχέμεναι πολέμοιο ὤκνεον 20.155.—In Att. mostly with collat. sense of the feeling which causes the hesitation, and so,
- 1 of shame or fear (in a moral sense), ὀκνῶ προδότης καλεῖσθαι I shrink from being called, fear to be called, S. Ph. 93, cf. Th. 5.61, Lys. Fr. 23; οἷα ἐγὼ ὀκνῶ πρὸς ὑμᾶς ὀνομάσαι shrink from naming, hesitate to name, D. 2.19, cf. Pl. Grg. 462e; τοσαῦθʼ ὅσʼ ὀκνήσαιμʼ ἂν . . εἰπεῖν D. 18.103, cf. 24.7, etc.
- 2 of pity, σὰς ὀκνῶ θρᾶξαι φρένας A. Pr. 628, cf. S. El. 1271.
- 3 most commonly of cowardice or indolence, μεμηνότʼ ἄνδρα . . ὀκνεῖς ἰδεῖν Id. Aj. 81, cf. Th. 1.120, etc.—The Homeric constr. c. inf. continued most common (v. supr.): rarely c. acc., πῶς τὸ μητρὸς λέκτρον οὐκ ὀκνεῖν με δεῖ; S. OT 976; ὃν μήτʼ ὀκνεῖτε Id. OC 731, cf. X. Cyr. 2.2.21; ἂν ὀκνῇς τὸ μανθάνειν Philem. 213.1; also ὀ. περί τινος X. Cyr. 4.5.20; ὀ. μή . . Pl. Phdr. 257c, X. An. 2.3.9, D. 1.18.
- II freq. also abs., shrink, hesitate, hang back, Hdt. 7.50, S. El. 22, 320, Antipho Soph. 55, Luc. Prom. 18, etc.; of soldiers, Arist. Pol. 1297b11.
1. met inf. aarzelen, schromen, ervoor terugschrikken om:
2. met περί + gen. zich zorgen maken om:
3. met acc. terugschrikken voor:
4. met μή vrezen dat:
Also ὀκνείω (ὀκνεσίω)
[ὄκνος.]
To shrink from doing something, hesitate to do it.
With infin. : ἀρχέμεναι πολέμοιο ὄκνεον Il. 20.155. Cf. Il. 5.255.
Strong 3635
to shrink from doing, hesitate to do (Hom., Thuc., al.); hence, to delay c. inf., Ac 9:38 (cf. Nu 22:16, and v. MM, xviii).†
- Ito shrink from doing, to scruple, hesitate to do a thing, c. inf., Il., etc.; ὀκνῶ προδότης καλεῖσθαι I shrink from being called, fear to be called, Soph.; ὀκνῶ ὀνομάσαι I shrink from naming, hesitate to name, Dem.; rarely c. acc., ὃν ὀκνεῖτε Soph.; ὀκνεῖν περί τινος Xen.
- IIabsol. to shrink, hesitate, hang back, Hdt., Soph., etc.
-
…, εἰ μὴ ʼκύρει ζῶσʼ ἡ τεκοῦσα · νῦν δʼ ἐπεὶ ζῇ, πᾶσʼ ἀνάγκη, κεἰ καλῶς λέγεις, ὀκνεῖν. καὶ μὴν μέγας γʼ ὀφθαλμὸς οἱ πατρὸς τάφοι. μέγας, ξυνίημʼ · ἀλλὰ τῆς ζώσης φόβος. ποίας…
Sophocles, Oedipus Tyrannus
-
…, ἥξοντος ἢ μέλλοντος ; εἰδέναι θέλω. φησίν γε · φάσκων δʼ οὐδὲν ὧν λέγει ποεῖ. φιλεῖ γὰρ ὀκνεῖν πρᾶγμʼ ἀνὴρ πράσσων μέγα. καὶ μὴν ἔγωγʼ ἔσωσʼ ἐκεῖνον οὐκ ὄκνῳ. θάρσει · πέφυκεν ἐσθλός, ὥστʼ ἀρκεῖν…
Sophocles, Electra
-
…καὶ μὴ δόλοισιν · οὐ γὰρ ἐξ ἑνὸς ποδὸς ἡμᾶς τοσούσδε πρὸς βίαν χειρώσεται. πεμφθείς γε μέντοι σοὶ ξυνεργάτης ὀκνῶ προδότης καλεῖσθαι · βούλομαι δʼ, ἄναξ, καλῶς δρῶν ἐξαμαρτεῖν μᾶλλον ἢ νικᾶν κακῶς. ἐσθλοῦ πατρὸς παῖ ,…
Sophocles, Philoctetes
-
…ἐμοῦ πάλαι μακρὰν ἀπῳκεῖτʼ · εὐτυχῶς μέν, ἀλλʼ ὅμως τὰ τῶν τεκόντων ὄμμαθʼ ἥδιστον βλέπειν. ἦ γὰρ τάδʼ ὀκνῶν κεῖθεν ἦσθʼ ἀπόπτολις ; πατρός τε χρῄζων μὴ φονεὺς εἶναι, γέρον. τί δῆτʼ ἐγὼ οὐχὶ τοῦδε τοῦ φόβου…
Sophocles, Oedipus Tyrannus
-
…ἔτι. οὔκουν γέλως ἥδιστος εἰς ἐχθροὺς γελᾶν ; ἐμοὶ μὲν ἀρκεῖ τοῦτον ἐν δόμοις μένειν. μεμηνότʼ ἄνδρα περιφανῶς ὀκνεῖς ἰδεῖν ; φρονοῦντα γάρ νιν οὐκ ἂν ἐξέστην ὄκνῳ. ἀλλʼ οὐδὲ νῦν σε μὴ παρόντʼ ἴδῃ πέλας. πῶς…
Sophocles, Ajax
-
…. δεινῶς ἀθυμῶ μὴ βλέπων ὁ μάντις ᾖ · δείξεις δὲ μᾶλλον, ἢν ἓν ἐξείπῃς ἔτι. καὶ μὴν ὀκνῶ μέν, ἃ δʼ ἂν ἔρῃ μαθοῦσʼ ἐρῶ. πότερον ἐχώρει βαιὸς ἢ πολλοὺς ἔχων ἄνδρας λοχίτας, οἷʼ ἀνὴρ…
Sophocles, Oedipus Tyrannus
-
…μεγαίρω τοῦδέ σοι δωρήματος. τί δῆτα μέλλεις μὴ οὐ γεγωνίσκειν τὸ πᾶν ; φθόνος μὲν οὐδείς, σὰς δʼ ὀκνῶ θράξαι φρένας. μή μου προκήδου μᾶσσον ὡς ἐμοὶ γλυκύ. ἐπεὶ προθυμῇ, χρὴ λέγειν. ἄκουε δή .…
Aeschylus, Prometheus Bound
-
…ἐγὼ δὲ τῷ φόβῳ παρηγόμην. μὴ νῦν ἔτʼ αὐτῶν μηδὲν ἐς θυμὸν βάλῃς. καὶ πῶς τὸ μητρὸς οὐκ ὀκνεῖν λέχος με δεῖ ; τί δʼ ἂν φοβοῖτʼ ἄνθρωπος ᾧ τὰ τῆς τύχης κρατεῖ, πρόνοια δʼ ἐστὶν οὐδενὸς σαφής…
Sophocles, Oedipus Tyrannus
-
…σὲ ἤϊε Φοῖβε καὶ Ἄρηα πτολίπορθον. ὣς οἳ μέν ῥʼ ἑκάτερθε καθήατο μητιόωντες βουλάς · ἀρχέμεναι δὲ δυσηλεγέος πολέμοιο ὄκνεον ἀμφότεροι, Ζεὺς δʼ ἥμενος ὕψι κέλευε. τῶν δʼ ἅπαν ἐπλήσθη πεδίον καὶ λάμπετο χαλκῷ ἀνδρῶν ἠδʼ ἵππων ·…
Homer, Iliad
-
…, ὥσπερ ἤθελον τὸν ἄνδρα λώβαις ἐκβαλεῖν ἀναξίως. σὲ δʼ, ὦ γεραιοῦ σπέρμα Λαέρτου πατρός, τάφου μὲν ὀκνῶ τοῦδʼ ἐπιψαύειν ἐᾶν, μὴ τῷ θανόντι τοῦτο δυσχερὲς ποιῶ · τὰ δʼ ἄλλα καὶ ξύμπρασσε, κεἴ τινα στρατοῦ…
Sophocles, Ajax