ὑπεραναίσχυντος
ὑπεραναίσχυντος, exceeding impudent
ὑπεραναίσχυντος, ον,
- exceedingly impudent, D. 43.65. Adv. -τως Phld. Rh. 1.227 S.
ὑπερ·αναίσχυντος, ος, ον [ᾰν] d’une impudence qui passe les bornes, Dém. 1071, 27.
ὑπεραναίσχυντος, überaus unverschämt, Dem. 43.65.
ὑπεραναίσχυντος
ὑπερ-αναίσχυντος, ον,
- exceeding impudent, Dem.