ὑπεράλλομαι
ὑπεράλλομαι, to leap over
ὑπεράλλομαι,
- spring or leap over, or beyond, c. gen., αὐλῆς ὑπεράλμενον (aor. 2 part.) Il. 5.138: also c. acc., πολλὰς στίχας ὑπερᾶλτο (aor. 2) 20.327; so in Prose, X. An. 7.4.17, Eq. 8.4; ὑ. πλοίων ἱστούς, of dolphins, Arist. HA 631a22; τὰς μαχαίρας, of sword-dancers, Phld. Rh. 1.74 S.; τὴν σκιὰν τὴν ἑαυτῶν Plu. Comm.not. 2.1071b.
- II metaph., leap to a high place, LXX Si. 38.33.
ὑπερ·άλλομαι, franchir d’un bond, gén. Il. 5, 138 ; Opp. H. 3, 103 ; El. N.A. 12, 47 ; acc. Il. 20, 327 ; Xén. An. 7, 4, 17, Eq. 8, 4 ; Arstt. H.A. 9, 48, 4 ; Plut. M. 1071b ; fig. s’élever à un rang supérieur, Spt. Sir. 38, 33 ||
➳ Ao. 2, 3 sg. ind. sync. ὑπερᾶλτο, Il. 20, 327 ; part. poét. ὑπεράλμενος, η, ον, Il. 5, 138.
Étym. ὑ. ἅλλομαι.
ὑπεράλλομαι, (ἅλλομαι), darüberweg springen, αὐλῆς ὑπεράλμενον, Il. 5.138 ; überspringen, c. acc., πολλὰς στίχας ὑπερᾶλτο, 20.327 ; auch Xen. An. 7.4.17 u. Sp., wie Luc. Gymnas. 8, τάφρον 27.
†ὑπεράλλομαι
[ὑπερ- 3.]
3 sing. aor. ὑπερᾶλτο Il. 20.327.
Acc. sing. masc. pple. ὑπεράλμενον Il. 5.138.
To leap or spring over.
With genit. : αὐλῆς Il. 5.138.
With acc. : πολλὰς στίχας Il. 20.327.
ὑπεράλλομαι , aor. ὑπερᾶλτο, part. ὑπεράλμενον: leap or spring over, w. gen. or acc. (Il.)
ὑπεράλλομαι
aor1 -ηλάμην
syncop. 3rd sg. aor2 ὑπερ-ᾶλτο
part. -άλμενος
- Dep.:— to leap over or beyond, c. gen., Il.; also c. acc., Il.; so Xen.