ὑπερμενέων
ὑπερμενέων, exceeding mighty
ὑπερμεν-έων, οντος, ὁ,
- exceedingly mighty, ἄνδρες ὑπερμενέοντες, for ὑπερμενέες, Od. 19.62. (No Verb ὑπερμενέω occurs: cf. ὑπερηνορέων.)
ὑπερμενέων
-οντος
[ὑπερμενής in bad sense.]
Overweening, overbearing, arrogant : ἄνδρες Od. 19.62.
ὑπερμενέων , οντος (μένος): part. as adj., haughty, Od. 19.62†.
ὑπερμενέων
ὑπερ-μενέων, οντος,
- part. with no pres. in use, exceeding mighty, Od. from ὑπερμενής