ὑποτακτέον
ὑποτακτέον, one must subsume
ὑποτακ-τέον,
- one must subsume, τινί τι Arr. Epict. 2.17.7, cf. D.T. 641.27.
- 2 one must subjoin, Archig. ap. Aët. 12.1.
ὑποτακτέον, vb. de ὑποτάσσω, Arr. Epict. 2, 17, 7.