ὑστάτιος

ὑστάτιος [ᾰ], η, ον,

• poet. for ὕστατος (cf. μεσσάτιος for μέσσος, τοσσάτιος for τόσσος), Il. 15.634; τί πρῶτόν τοι ἔπειτα τί δʼ ὑστάτιον καταλέξω; Od. 9.14, cf. Euph. 23, A.R. 1.139: neut. as Adv., at last, Il. 8.353; for the last time, Call. Ap. 79:—ὑστᾰτίη, ἡ, the end, βιότοιο Q.S. 14.315.

ὑστάτιος, eigtl. dem Letzten gehörig, gew. p. statt ὕστατος, Ggstz von πρῶτος, Il. 15.634 ; das neutr.
• ὑστάτιον als adv . zuletzt, 8.353 ; τί πρῶτόν τοι ἔπειτα, τί δʼ ὑστάτιον καταλέξω, Od. 8.14 ; sp.D., wie Rhian. 3 (XII.58), Crinag. 45. Pallad. 47 u. A.

ὑστάτιος

-η, -ον

[ὕστατος.]

• • 1

    = ὕστατος 1 Il. 15.634.

  • 2

    = ὕστατος 2.b Od. 9.14.

  • 3

    In neut. sing. ὑστάτιον as adv. = ὕστατος 3.a : οὐκέτι Δαναῶν κεκαδησόμεθʼ ὑστάτιόν περ (i.e. it is our last chance) Il. 8.353.

ὑστάτιος , adv. ὑστάτιον= the following.

ὑστάτιος ὑστάτιος (ᾰ), α, ον poetic for ὕστατος, as μεσσάτιος for μέσσος, Hom.

• neut. as adv. at last, Il.