ὕστατος

ὕστᾰτος, η, ον, v. ὕστερος B.

ὕστατος, superlat. zu ὕστερος, der letzte, äußerste, hinterste, vom Raume ; auch von der Zeit, τίνα πρῶτον, τίνα δʼ ὕστατον ἐξενάριξεν Il. 5.703, u. oft ; ὡς ἅμα θʼ οἱ πρῶτοί τε καὶ ὕστατοι υἷες Ἀχαιῶν μῦθον ἀκούσειαν 2.281 ; u. adverbial, πύματόν τε καὶ ὕστατον Od. 20.116 ; auch ὕστατα, zum letzten Mal, 22.78, wie Il. 1.232 ; Plat. Phaed. 60a u. öfter ; τὸ ὕστατον μέλψασα θανάσιμον γόον Aesch. Ag. 1420, u. öfter ; ὕστατον πρόσφθεγμα Eur. Heracl. 573 ; ἐν τοῖς ὑστάτοις φράσω Ar. Ran. 906.

ὕστατος

[superl. Cf. ὕστερος.]

• • 1

    In reference to position, the least advanced in an indicated direction, the last : οἱ πρῶτοί τε καὶ ὕστατοι Il. 2.281. Cf. Il. 13.459.

  • 2
  • • a

      Being the last to do something, last : ὕστατος λάχʼ ἐλαυνέμεν ἵππους Il. 23.356 (i.e. his lot came out last, which would give him the outside place) : ὕστατος μήλων ἔστειχεν Od. 9.444. Cf. Od. 9.448.

    • b

      Sim. in oblique case of that to which action is last directed, last : τίνα ὕστατον ἐξενάριξαν; Il. 5.703. Cf. Il. 11.299, Il. 16.692.

  • 3
  • • a

      In neut. sing. ὕστατον as adv., for the last time : τότε γʼ ὑ. Od. 12.250.

      With πύματον in the same sense : πύματόν τε καὶ ὑ. Il. 22.203 : Od. 20.116.

    • b

      So in neut. pl. ὕστατα : νῦν ὕστατʼ ἂν λωβήσαιο Il. 1.232= Il. 2.242. Cf. Od. 20.119, Od. 22.78 = 134.

      With πύματα in the same sense : ὕστατα καὶ πύματα Od. 4.685, Od. 20.13.

ὕστατος : last, hindmost. — Adv., ὕστατον.

ὕστατος ὕστᾰτος, η, ον v. ὕστερος B.