ὠλεσίοικος
ὠλεσίοικος, destroying the house
ὠλεσί-οικος, ον,
- destroying the house, τὰν ὠ. θεόν (sc. Ἐρινύν) A. Th. 720 (lyr.); ἀνάστασιν ὠλεσίοικον Orph. Fr. 285.26; ἁρπαγαὶ ὠ. ib. 58; written ὀλεσ- in Lib. Decl. 26.32 codd.
- II squandering oneʼs substance, Com.Adesp. 1200.
ὠλεσί·οικος, ος, ον :
1 qui perd les maisons, les familles, Eschl. Sept. 720 ||
2 part. qui ruine une maison par ses dépenses, Lib. 4, 143.
Étym. ὄλλυμι, οἶκος.
ὠλεσίοικος, das Haus, die Familie zerstörend, zu Grunde richtend, Aesch. Spt. 702 ; – das Vermögen verderbend, verschwendend, Sp., wie Liban.; vgl. B.A. 318.
ὠλεσίοικος
ὠλεσί-οικος, ον,
- destroying the house, Aesch.