ὠλέκρανον

ὠλέκρᾱν-ον, τό, for ὠλενόκρανον,

• = ὠλένης κρανίον (Ἀριστοφάνης ὀλέκρανα λέγει τὰ τῶν ὠλενῶν κρανία Suid. s.v. ὀλέκρανον,) point of the elbow, Arist. HA 493b27 (v.l. ὀλέκρανον), al.; Hp. used ἀγκών for ὠλέκρανον, acc. to Gal. UP 2.2, 14: but ὀλέκρ. is found in Hp. Epid. 7.61. [ὀλέκρανον is required by the metre in Ar. Pax 443; τὸ ὠλέκρανον διὰ τοῦ ω̄ προφέρουσιν, ἡ δὲ συνήθεια διὰ τοῦ ο̄ Hellad. ap. Phot. p.533 B.; Phot. has ὠλ-, but places it after ὀλέκει.]

ὠλέκρανον, [ᾱ], τό, eigtl. ὠλενόκρανον, d.i. ὠλένης κρᾶνον, auch ὀλενόκρανον, Ar. Pax 443, vgl. Schol. Arat. 876 u. Phryn. B.A. 56, – der vorragende Kopf des Ellenbogenknochens im Buge (der ἀγκῶνος κεφαλή heißt, Od. 14.494), Arist. H.A. 1.15 ; bei den Doriern κύβιτον, davon cubitus.

ὠλέκρανον ὠλέ-κρᾱνον, ου, τό,

• the point of the elbow, Arist.