δίστιχος
δίστιχος, of two verses
δί-στῐχος, ον,
- with two rows, κριθαί Placit. 5.10.2.
- 2 of two verses, ἐπίγραμμα AP 9.369 (Cyrill.); δίστιχον, τό, distich, AP 6.329 (Leon.); ‘a couple of lines’, of a brief letter, FGiss. 20.23 (ii A. D.).
- 3 doubly woven, μαφόρια PMasp. 6ii80 (vi A. D.).
I
1 dispuesto en dos filas
κριθαί
variedad de cebada cuya espiga tiene dos filas de granos
2 de dos versos
ἐπίγραμμα
ἁρμονίη
II subst. τὸ δ.
1 métr. dístico
εὔθικτον
δίστιχα γὰρ ψήφοισιν ἰσάζεται
disticha pauca lego
κατὰ δίστιχον
2 un par de líneas
ἀξιώσεις οὖν δ. αὐτῷ γραφῆναι
δί·στιχος, ος, ον, disposé sur deux rangs, Plut. M. 906b ; particul. t. de pros. formé de deux vers, Anth. 9, 369 ; Luc. 2, 125 Reitz ; τὸ δίστιχον, Anth. 6, 329, distique, réunion d’un hexamètre et d’un pentamètre.
Étym. δίς, στίχος.
δίστιχος, von zwei Zeilen ; κριθαί, zweizeilige Gerste, Plut. plac.phil. 5.10 ; von zwei Versen, ἐπίγραμμα Cyrill. 1 (IX.369). Dah. τὸ δίστιχον, ein Hexameter u. ein Pentameter, Leon.Alex. 21 (VI.329) u. sonst.
δίστιχος
δίστιχος ον
- Iof two verses, Anth.
- IIas Subst., δίστιχον, ου, τό, a distich, Anth.