διστάζω
διστάζω, to be in doubt, hesitate
- doubt, hesitate, abs., Pl. Tht. 190a, Ion 534e, etc.; δ. εἰ . . Id. Lg. 897b, BGU 388i17 (ii/iii A. D.); μή . . Pl. Sph. 235a; μή ποτε, c. ind., Phld. Sign. 13, 21; πῶς . . Arist. EN 1112b2; πότερον . . Id. Metaph. 1091a14; περί τι Id. EN 1112b8; περί τινος Plu. Adul. 2.62a:—Pass., to be in doubt, D.S. 17.9; τὰ -όμενα OGI 315.66 (Pessinus), Phld. Lib. p.23 O.
1 dudar, vacilar
ὅταν ... τὸ αὐτὸ ἤδη φῇ καὶ μὴ διστάζῃ
ὀλιγόπιστε, εἰς τί ἐδίστασας
• dudar, preguntarse c. περί y ac. o gen.
περὶ αὐτάς
περὶ δὲ τὸ ὄνομα
μηδὲν δίσταζε περὶ ἐμοῦ
no te preocupes por mi en una cartaπερὶ λουτροῦ καὶ τροφῆς
περὶ τῆς συνθέσεως
εἰ ἑτέρως πως ἔχει
πότερον ἐάσωμεν αὐτὸ ἢ ἐπισκεψόμεθα ἄλλον τρόπον
οὐ γὰρ διστάζομεν πῶς γραπτέον
ᾗ δ' ἀπονεύσω, διστάζω
τίνι δῷς ἢ τίνι μὴ δῷς
• en v. pas. ser puesto en duda, ser dudoso
αἱ μὲν συμμαχίαι τοῖς Θηβαίοις δισταζομένην εἶχον παρουσίαν
la venida de los aliados era puesta en duda por los tebanosτὸ δισταζόμενον
lo que está en dudaτὰ δισταζόμενα
los casos dudosos, que plantean dudasδιστάζεται εἰ σοφός, ὅτι τύραννος
2 crist. no creer, carecer de fe
περὶ τῆς τοῦ θεοῦ δυνάμεως
περὶ τῆς τοῦ σώματος ἀναστάσεως
περὶ θεοῦ
•Deverbativo de δίζω, o quizá denom. del comp. *δϜι-στ-ος, cf. ai. dviṣṭha- ‘de doble sentido’, anórd. tvistr ‘dividido’, ‘triste’, cuyo segundo término sería la r. de
- to be in doubt, hesitate, Plat.