διστακτικός
διστακτικός, expressive of doubt
διστ-ακτικός, ή, όν,
- expressive of doubt, ἔγκλισις, of the subjunctive, Sch.D.T. p.245H., cf. A.D. Synt. 264.18. Adv. διστακτι-κῶς Sch. E. Or. 632, Sch. Il. 1.100.
1 que indica o expresa duda
οὐ καλεῖται τὸ «εἰ περιπατεῖς» διστακτικόν
σύνδεσμος
φωνή
λόγος
προσρήματα
ἔγκλισις
ref. al valor condicional del subj.τὸ φαίνεται οὐ δ.
• subst. τὸ δ. duda Olymp.in Alc.24.
2 adv. -ῶς de manera dubitativa
ὁρμᾶσθαι
λέγειν
• de manera ambigua Steph.in Hp.Progn.36.33.
διστακτικός, ή, όν, qui marque le doute, en parl. du mode subjonctif, Dysc. Synt. 264 Bkk.
Étym. διστάζω.
διστακτικός, zum Zweifeln gehörig ; bes. bei Gramm.; = einen Zweifel ausdrückend, Apoll.Dysc. synt. p. 264.
• Adv ., Schol. Il. 1.100.
• Adv ., Schol. Il. 1.100.