διωκτέος
διωκτέος, to be pursued
διωκ-τέος, α, ον, verb. Adj. of διώκω,
- to be pursued, Hdt. 9.58, Ar. Ach. 221.
- 2 of objects, to be pursued, Pl. Tht. 167d, etc.
- II διωκτέον one must pursue, Id. Grg. 507d, al.: pl., διωκτέα ἐφαίνετο Arr. An. 3.21.6.
que debe ser perseguido
διωκτέοι εἰσὶ ἐς ὃ καταλαμφθέντες δώσουσι ... δίκας
deben ser perseguidos hasta que una vez alcanzados, paguenταῦτα διωκτέα τοῖς νέοις
οὐδὲ γὰρ τοῦτο φευκτέον, ἀλλὰ δ. τῷ νοῦν ἔχοντι
pues no hay que rehuir esto (el método interrogativo), sino que debe ser perseguido por el inteligenteταῦτα ἀκούσαντι Ἀλεξάνδρῳ ... διωκτέα ἐφαίνετο
διωκτέος, α, ον, qu’il faut ou qu’on peut poursuivre, Hdt. 9, 58 ; Ar. Ach. 221 ; neutre διωκτέον, Plat. Theæt. 167d, Gorg. 507d, il faut poursuivre.
Étym. vb. de διώκω.
1. van concr. die achtervolgd moet worden; n.
2. van abstr. die nagestreefd moet worden; n.
διωκτέος, α, ον
verb. adj. of διώκω
- Ito be pursued, Hdt., Ar.
- IIδιωκτέον, one must pursue, Plat.