διώμοτος
διώμοτος, bound by oath
διώμοτος, ον,
- bound by oath, c. inf., S. Ph. 593: abs., Aristid. Or. 34(50).42. Adv. -τως, ὁμαιχμίαν ποιεῖσθαι Procop. Goth. 4.25.
1 obligado por un juramento c. inf.
διώμοτοι ... ἄξειν
2 adv. -ως obligatoriamente a causa de un juramento
ὁμαιχμίαν δ. ... πεποίηται
διώμοτος, ος, ον, lié par un serment, qui a juré, avec l’inf. Soph. Ph. 593.
Étym. διόμνυμι.
διώμοτος, vereidigt, ein Geschworner, VLL ; bei Soph. Phil. 589 = durch einen Eid gebunden.
διώμοτος, ον,
διόμνυμι
- bound by oath, Lat. juratus, c. inf., Soph.