δίω

δίω [ῐ], Ep. Verb (used also by A. in lyr. passages, v. sub fin.), only pres. and impf. Med. (of which Hom. has subj. δίωμαι, δίηται, δίωνται, opt. δίοιτο Od. 17.317, but mostly inf. δίεσθαι; for δίον v. δείδω):—

• put to flight, δηΐους προτὶ ἄστυ δίεσθαι Il. 12.276; [μητέρα] ἀπὸ μεγάροιο δίεσθαι Od. 20.343; μή σε . . ἀγρόνδε δίωμαι βάλλων χερμαδίοισι 21.370; ὡς δʼ ὅτε νεβρὸν . . κύων . . δίηται Il. 22.189; ἐπεί κʼ ἀπὸ ναῦφι μάχην . . δίηται 16.246; rarely, drive, ὅς τʼ . . ἵππους . . προτὶ ἄστυ δίηται 15.681; also in A., ἀτίετα διόμεναι λάχη pursuing a dishonoured office, Eu. 385 (lyr.); and intr. folld. by Prep., give chase, hunt, ἐπὶ τὸν ὦ διόμεναι ib. 357 codd. (ὧδʼ ἱέμεναι Ahrens); μετά με δρόμοισι διόμενοι Id. Supp. 819; f. l. for δίεμαι, Id. Pers. 700.

δίω, nur poet., ich fürchte, ich fliehe, ich treibe in die Flucht, scheuche, jage ; verwandt δίεμαι, ἐνδίημι, δείδια δέδια, δείδω, δειδίσσομαι, διώκω (?), διερός (?), δέος, δειμός, δεῖμα, δειλός, δεινός ; bei Homer δίω in den Formen δίον, δίες, δίε, δίωμαι, δίηται, δίωνται, δίοιτο, δίεσθαι. – Das activum ist bei Homer transitiv treiben in der v.l. δίες Il. 22.251 οὔ σʼ ἔτι, Πηλέος υἱέ, φοβήσομαι, ὡς τὸ πάρος περ τρὶς περὶ ἄστυ μέγα Πριάμου δίον (δίες), οὐδέ ποτʼ ἔτλην μεῖναι ἐπερχόμενον, Scholl. Didym. γράφεται καὶ δίες· καὶ οὕτως εἶχον αἱ χαριέστεραι (vgl. Sengebusch Homer. diss. 1 p. 197 sqq.), Scholl. Aristonic. ἡ διπλῆ, ὅτι τὸ δίον ἐδιώχθην ; also Aristarch las wenigstens in seiner zweiten, von Aristonicus erklärten Ausgabe (s. Sengebusch Homer. diss. 1 p. 34) δίον, intransitiv, fliehen ; vgl. Scholl. Herodian. Il. 18.584, 23.475, Apollon. Lexic. p. 59.7 ; Lehrs Aristarch. p. 59, 151. Ferner das activum intransitiv, in der Bedeutung fürchten, Il. 9.433, 11.557 περὶ γὰρ δίε νηυσὶν Ἀχαιῶν ; 5.566 περὶ γὰρ δίε ποιμένι λαῶν, μή τι πάθοι, μέγα δέ σφας ἀποσφήλειε πόνοιο ; Od. 22.96 περὶ γὰρ δίε μή τις Ἀχαιῶν – ἐλάσειεν ; Il. 17.666 περὶ γὰρ δίε μή μιν Ἀχαιοὶ – λίποιεν. – Das medium, transitiv, treiben, scheuchen, verjagen : Il. 12.276 αἴ κε Ζεὺς δώῃσιν Ὀλύμπιος ἀστεροπητὴς νεῖκος ἀπωσαμένους δηΐους προτὶ ἄστυ δίεσθαι ; Od. 17.398 ὃς τὸν ξεῖνον ἄνωγας ἀπὸ μεγάροιο δίεσθαι μύθῳ ἀναγκαίῳ ; 20.343 αἰδέομαι δʼ ἀέκουσαν ἀπὸ μεγάροιο δίεσθαι μύθῳ ἀναγκαίῳ ; 21.370 μή σε καὶ ὁπλότερός περ ἐὼν ἀγρόνδε δίωμαι, βάλλων χερμαδίοισι ; Il. 22.456 δείδω μὴ δή μοι θρασὺν Ἕκτορα δῖος Ἀχιλλεύς, μοῦνον ἀποτμήξας πόλιος, πεδίονδε δίηται ; 7.197 οὐ γάρ τίς με βίῃ γε ἑκὼν ἀέκοντα δίηται ; 16.246 αὐτὰρ ἐπεί κʼ ἀπὸ ναῦφι μάχην ἐνοπήν τε δίηται ; 18.162 ὡς δʼ ἀπὸ σώματος οὔ τι λέοντʼ αἴθωνα δύνανται ποιμένες ἄγραυλοι μέγα πεινάοντα δίεσθαι ; 17.110 ὥς τε λὶς ἠυγένειος, ὅν ῥα κύνες τε καὶ ἄνδρες ἀπὸ σταθμοῖο δίωνται ἔγχεσι καὶ φωνῇ ; Od. 17.317 vom Hunde Argos οὐ μὲν γάρ τι φύγεσκε βαθείης βένθεσιν ὕλης κνώδαλον, ὅ ττι δίοιτο· καὶ ἴχνεσι γὰρ περιῄδη, vgl. Scholl Herodian. Il. 23.475 ; Il. 22.189 ὡς δʼ ὅτε νεβρὸν ὄρεσφι κύων ἐλάφοιο δίηται, ὄρσας ἐξ εὐνῆς, διά τʼ ἄγκεα καὶ διὰ βήσσας· τὸν δʼ εἴ πέρ τε λάθῃσι καταπτήξας ὑπὸ θάμνῳ, ἀλλά τʼ ἀνιχνεαων θέει ἔμπεδον, ὄφρα κεν εὕρῃ ; 15.681 ὡς δʼ ὅτʼ ἀνὴρ ἵπποισι κελητίζειν εὖ εἰδώς, ὅς τʼ ἐπεὶ ἐκ πολέων πίσυρας συναείρεται ἵππους, σεύας ἐκ πεδίοιο μέγα προτὶ ἄστυ δίηται λαοφόρον καθʼ ὁδόν· πολέες τέ ἑθηήσαντο ἀνέρες ἠδὲ γυναῖκες ʼ ὁ δʼ ἔμπεδον ἀσφαλὲς αἰεὶ θρῴσκων ἄλλοτʼ ἐπʼ ἄλλον ἀμείβεται, οἱ δὲ πέτονται. Außerdem kann man noch hierher rechnen Il. 12.304, wo es von einem hungrigen Löwen heißt οὔ ῥάτʼ ἀπείρητος μέμονε σταθμοῖο δίεσθαι, er will nicht weggehn ; da aber sonst δίομαι bei Homer nur transitive Bedeutung hat, zieht man das δίεσθαι dieser Stelle besser zu δίεμαι, δίημι, welches vgl. – Bei Aeschyl. ist δίομαι intransitiv gebraucht, »sich scheuen« »sich fürchten«, Pers. 700 δίομαι μὲν χαρίσασθαι, δίομαι δʼ ἀντία φάσθαι, λέξας δύσλεκτα φίλοισιν, vgl. Buttmann Gramm. 2 S. 147 ; dagegen transitiv, »verfolgen«, Eumenid. 357, 385 διόμεναι, Suppl. 819 μετά με δρόμοισι διόμενοι.

δίω , ipf. δίε, δίον, mid. subj. δίηται, δίωνται, opt. δίοιτο: act., intrans., flee, Il. 22.251; fear, be afraid; mid., causative, scare or drive away; of the hound, οὔ τι φύγεσκε κνώδαλον ὅττι δίοιτο, that he ‘started,’ ‘chased,’ Od. 17.317; ἐπεί κʼ ἀπὸ ναῦφι μάχην ἐνοπήν τε δίηται, ‘repel,’ Il. 16.246.

δίω for δέδια, etc. v. δείδω

• • • 1to run away, take to flight, flee, like δίεμαι Il.
    • 2to be afraid, δίε ποιμένι λαῶν μήτι πάθηι Il.
  • IICausal in Mid., subj. δίωμαι, δίηται, δίωνται, opt. δίοιτο, inf. δίεσθαι, to drive away, chase, put to flight, Hom., Aesch.:—simply to drive horses, Il.
  • • 2to pursue, give chase, ἐπί τινα Aesch.: δ. λάχος to pursue, discharge an office, Aesch.