διωκάθω
- assumed by Gramm. as lengthd. form of διώκω and read in Pl. Euthphr. 15d, E. Fr. 362.25 codd. Stob.: the remaining forms may be referred to an aor. διωκαθεῖν· Subj. διωκάθω Ar. Nu. 1482: 2 sg. ἐδιώκαθες Pl. Grg. 483a, etc.
1 perseguir
μήποτε ... αἰσχροὺς ἔρωτας δημοτῶν διωκαθεῖν
nunca persigas vergonzosos amores de súbditosκαί μοι γενοῦ ξύμβουλος, εἴτ' αὐτοὺς ... διωκάθω
aconséjame si debo perseguirlos
• fig. c. ac. de abstr.
σὺ τὸν λόγον ἐδιώκαθες κατὰ φύσιν
tú perseguiste, e.e., seguiste el razonamiento según la naturalezaτὴν λίχνον ... ζωήν
• c. giro prep.
δεῖ ... εἶναι ... ἐλαφρὸν πρὸς τὸ αἰσθανόμενον διωκάθειν
para ser guardián
2 jur. acusar c. ac. de pers. y gen.
ἄνδρα πρεσβύτην πατέρα διωκάθειν φόνου
3 expulsar c. ac. de pers. y gen. de lugar ‘de donde’
(λύσσα) διωκάθει πόλεως ... λυμανθὲν δέμας