δούλειος
δούλειος, slavish, servile
δούλ-ειος, α, ον, also ος, ον Pi. Fr. 223, E. Tr. 1330 (lyr.):—
- slavish, servile, εἶδος Od. 24.252; κεφαλή Thgn. 535; τύχα Pi. l.c.; δούλειον ἦμαρ E. Hec. 56, Andr. 99, cf. Tr. 1330; ζυγόν Pl. Lg. 770e; ἤθη ib. 790a.
1 de esclavo, propio de un esclavo
εἶδος
ἐσθής
οὔποτε δ. κεφαλὴ ἰθεῖα πέφυκεν
jamás está erguida la cabeza de un esclavoζυγόν
ἤθη
πισύρων ἀνέμων τελέσω δούλειον ἀνάγκην
impondré a los cuatro Vientos la ley del esclavo
2 de la esclavitud
δ. ἦμαρ
día de la esclavitud e.e. el día en que se pierde la libertad
δούλειος, α, ον, d’esclave, servile, Od. 24, 252 ; Pd. fr. 244 ; Eschl. Sept. 75 ; Eur. Andr. 302 ; Plat. Leg. 770e, etc. ||
➳ Fém. -ος, Eur. Tr. 1330. Fém. ion. δουληΐη (var. δουλίη) Hdt. 3, 14.
Étym. δοῦλος.
δούλειος, auch 2 End., δούλειος ἡμέρα Eur. Tr. 1331 ; sklavisch ; Homer einmal, Od. 24.252 οὐδέ τί τοι δούλειον ἐπιπρέπει εἰσοράασθαι εἶδος καὶ μέγεθος, du hast nicht das Ansehen eines Sklaven, du siehst nicht wie ein Sklave aus ; vgl. δούλιος ; – τύχη Pind. frg. 244 ; ζυγά Aesch. Spt. 75, wie Plat. Legg. VI.770e ; ἦμαρ Eur. Hec. 56.
δούλειος
[δοῦλος, a slave. Cf. δούλη.]
Of a slave: δούλειον ἐπιπρέπει (show like a slave’s) Od. 24.252.
δούλειος (δοῦλος): slave like, servile, Od. 24.252†.
δούλειος
δούλειος α ον; δούλειος ον
δοῦλος
- slavish, servile, Od., Theogn., Attic