δυσοίζω
δυσοίζω, to be distressed, to fear
Could not find δυσοίζου in Logeion dictionaries.
δυσοίζου Verb: present middle-passive imperative 2nd singular, Verb: imperfect middle-passive indicative 2nd singular of δυσοίζω
δῠσ-οίζω (aor. ἐδύσοιξα Hsch.),
- to be distressed, E. Rh. 724 (lyr.); fear, tremble at, οὔτοι δυσοίζω θάμνον ὡς ὄρνις φόβῳ A. Ag. 1316:— Med., fear, E. Rh. 805. (Lacon. acc. to Hsch.)
lamentar, gemir c. ac.
οὔτοι δυσοίζω θάμνον ὡς ὄρνις φόβῳ
no gimo por miedo, como un pájaro ante un matorralμηδὲν δυσοίζου
•Comp. sobre δύσοικτος.
δυσ·οίζω [ῠ] (seul. prés.) être effrayé, redouter, craindre, Eschl. Ag. 1316 ; Eur. Rhes. 724 ||
Moy. (impér. prés. δυσοίζου) craindre de ou que, avec l’inf. Eur. Rhes. 805 ||
➳ Ao. ἐδύσοιξα, Hsch.
Étym. δ. *οἴζω, cf. οἰζύς.
δυσοίζω, (vgl. ὀϊζύς, von οὶ), sehr betrübt sein, jammern ; φόβῳ Aesch. Ag. 1489 ; vgl. Eur. Rhes. 724. – Med., μηδὲν δυσοίζου πολεμίους δρᾶσαι τάδε, fürchte nicht, Eur. Rhes. 805.
δυσοίζω
δυσ-οίζω,
- to be distressed, to fear, Eur.:— δυσοίζω φόβῳ to tremble with fear at a thing, c. acc., Aesch. οἴζω is formed from οἶ oh! as οἰμώζω from οἴμοι.