δύσνοος
δύσνοος, δύσνους, ill-disposed, disaffected
δύσ-νοος, ον, contr. δύσ-νους, ουν,
- ill-affected, disaffected, τινί S. Ant. 212; τῇ πόλει Th. 2.60; πρὸς τὰ πράγματα X. HG 2.1.2: abs., E. IT 350, Plu. Apophth.reg. 2.176b. Adv. δύσνως Poll. 2.230.
I
1 que tiene animadversión c. dat.
τῇδε ... πόλει
ἀνθρώποις
τοῖς ἡμετέροις πράγμασι
πρὸς τὰ πράγματα
• hostil, enemigo
δύσνουν με λήψεσθε
οὔτε ἄπιστοι οὔτε δύσνοι οἱ ἀκουσόμενοι
οὐδέν τι δύσνουν ... ἐμφήνας
• neutr. subst. τὸ δ. malevolencia Philostr.VA 5.36.
2 estúpido
δ. καὶ ἰδιώτης καὶ δύσμορφος
II adv. δυσνόως con mala voluntad o disposición
δ. ἔχειν ... πρὸς Ἀθηναίους
δύσ·νοος-ους, οος-ους, οον-ουν, malveillant, hostile, Eur. I.T. 350 ; Plat. Rsp. 450d ; avec un dat. δ. τινι, Thc. 2, 60 ; Soph. Ant. 212 ; Plat. Theæt. 151d, malveillant envers qqn ; δ. πρός τι, Xén. Hell. 2, 12, de mauvais vouloir pour qqe ch. ||
➳ Nom. pl. δύσνοι, Xén. l. c. ; Plat. Rsp. 450d.
Étym. δ. νόος.
δύσνοος, zsgzn δύσνους, übel gesinnt, abgeneigt ; τινί, Soph. Ant. 212 ; Eur. I.T. 350 ; in Prosa, Thuc. 2.60 u. Folgde.
δύσνοος
δύσ-νους, ουν
- ill-affected, disaffected, τινι Soph., Eur., etc.