δοκέω
δοκέω, δοκέω, δόξω, ἔδοξα, -, δέδογμαι, -ἐδόχθην, seem, think, it seems best
Could not find δόκησε in Logeion dictionaries.
δόκησε Verb: aorist active indicative 3rd singular of δοκέω
- 1 fut. δόξω and aor. 1 ἔδοξα Pi. N. 4.37, h.Merc. 208, etc.: pf. δέδοχα inferred from plpf. ἐδεδόχεσαν D.C. 44.26:—Pass., aor. ἐδόχθην Plb. 21.10.8, etc., (κατ-) Antipho 2.2.2: pf. δέδογμαι Hdt. 8.100, etc.: plpf. ἐδέδοκτο Id. 9.74.
- 2 regul. forms (chiefly Trag., Com., and late Prose), fut. δοκήσω A. Pr. 388, Ar. Nu. 562, etc. (once in Hdt., 4.74); Dor. δοκησῶ or -ᾱσῶ Theoc. 1.150: aor. ἐδόκησα, Ep. δόκ- Od. 10.415, Pi. O. 13.56, A. Th. 1041, Ar. Ra. 1485, etc.: pf. δεδόκηκα A. Eu. 309 (lyr.):— Pass., aor. ἐδοκήθην E. Med. 1417 (anap.): pf. δεδόκημαι Pi. N. 5.19, E. Med. 763 (anap.), Ar. V. 726, also in Hdt. 7.16.γʹ; but δεδοκημένος (q. v.) belongs to δέχομαι.
- I expect (Iterat. of δέκομαι, cf. δέχομαι II.3): hence, think, suppose, imagine, (opp. φρονέω, S. Aj. 942 (lyr.), Pherecr. 146.4):
- 1 c. acc. et inf., δοκέω νικησέμεν Ἕκτορα Il. 7.192; οὔ σε δοκέω πείθεσθαι Hdt. 1.8, cf. 11, 27, al., Antipho 2.4.5, etc.: rarely with inf. omitted, δοκῶ . . οὐδὲν ῥῆμα . . κακὸν [εἶναι] S. El. 61; τούτους τι δοκεῖτε [εἶναι] X. An. 5.7.26; freq. in relating a dream or vision, τεκεῖν δράκοντʼ ἔδοξεν she thought a serpent produced young, A. Ch. 527; ἐδόκουν αἰετὸν . . φέρειν methought an eagle was carrying, Ar. V. 15; ὁρᾷς γὰρ οὐδὲν ὧν δοκεῖς σάφʼ εἰδέναι E. Or. 259: with inf. only, ἔδοξʼ ἰδεῖν methought I saw, ib. 408; ἔδοξʼ ἀκοῦσαι Pl. Prt. 315e; ἔδοξʼ ἐν ὕπνῳ . . οἰκεῖν ἐν Ἄργει E. IT 44 (sts. also, as in signf. II, ἐδοξάτην μοι δύο γυναῖκε . . μολεῖν A. Pers. 181; ἐν τῷ σταδίῳ . . μέ τις ἐδόκει στεφανοῦν Alex. 272.4).
- b think to do, purpose, ὅταν δʼ ἀείδειν . . δοκῶ A. Ag. 16.
- 2 abs., have or form an opinion, περί τινος Hdt. 9.65; mostly in parenthetic phrases, ὡς δοκῶ Pl. Phdr. 264e; δοκῶ alone, Hdt. 9.65, Ar. Pax 47, Pl. Prm. 126b; πῶς δοκεῖς; to call attention to something remarked, τοῦτον, πῶς δοκεῖς; καθύβρισεν E. Hipp. 446, cf. Hec. 1160, Diph. 96, etc.; πόσον δοκεῖς; Ar. Ec. 399.
- 3 δοκῶ μοι I seem to myself, methinks, c. inf., ἐγώ μοι δοκέω κατανοέειν τοῦτο Hdt. 2.93, etc.; ἡδέως ἄν μοι δοκῶ κοινωνῆσαί τινος X. Cyr. 8.7.25, cf. Oec. 6.11; οὔ μοι δοκῶ I think not . ., Pl. Tht. 158e; δοκῶ μοι parenthetic, Id. Thg. 121d.
- b δοκῶ μοι I am determined, resolved, c. inf. pres., Ar. V. 177, etc.: c. inf. fut., Aeschin. 3.53, etc.: c. inf. aor., dub. in Ar. Av. 671, etc.: rarely without μοι, think fit, σὺ δʼ αὐτὸς ἤδη γνῶθι τίνα πέμπειν δοκεῖς A. Th. 650.
- 4 seem, pretend, c. inf. (with or without neg.), ὁρέων μὲν οὐδέν, δοκέων δὲ [ὁρᾶν] dub. l. in Alcm. 87; οὔτε ἔδοξε μαθέειν Hdt. 1.10; οὐδὲ γιγνώσκειν δοκῶν Pherecr. 163; τὰ μὲν ποιεῖν, τὰ δὲ δοκεῖν Arist. Pol. 1314a39; ἤκουσά του λέγοντος, οὐ δοκῶν κλύειν E. Med. 67; πόσους δοκεῖς . . ὁρῶντας . . μὴ δοκεῖν ὁρᾶν; Id. Hipp. 462, cf. Ar. Eq. 1146, X. HG 4.5.6.
- 5 Pass., to be considered, δοκεῖσθαι οὕτω Pl. R. 612d; τὰ νῦν δοκούμενα περί τινος the current opinions, ib. 490a.
- 6 Med., Opp. C. 4.296; δοκεύμενος . . ἀλύξειν ib. 109.
- II of an Object, seem, c. dat. pers. et inf. pres., δοκέεις δέ μοι οὐκ ἀπινύσσειν Od. 5.342; δόκησε δʼ ἄρα σφίσι θυμὸς ὣς ἔμεν ὡς εἰ . . their heart seemed just as if . ., felt as though . ., 10.415: c. inf. fut., seem likely, δοκέει δέ μοι ὧδε λώϊον ἔσσεσθαι Il. 6.338: c. inf. aor. (never in Hom.), τί δʼ ἂν δοκεῖ σοι Πρίαμος (sc. ποιῆσαι); A. Ag. 935; seem or be thought to have done, esp. of suspected persons, Th. 2.21; to be convicted, ἂν ἁλῷ καὶ δοκῇ τοὔργον εἰργάσθαι D. 23.71.
- 2 abs., seem, as opp. to reality, τὸ δοκεῖν καὶ τὰν ἀλάθειαν βιᾶται Simon. 76; οὐ δοκεῖν ἄριστος ἀλλʼ εἶναι θέλει A. Th. 592, cf. Pl. Grg. 527b; in full, τὸ δοκεῖν εἶναι A. Ag. 788 (anap.).
- 3 seem good, be resolved on, εἰ δοκεῖ σοι ταῦτα ib. 944; τοιαῦτʼ ἔδοξε τῷδε Καδμείων τέλει Id. Th. 1030.
- 4 freq. impers., δοκεῖ μοι it seems to me, methinks, ὥς μοι δοκεῖ εἶναι ἄριστα Il. 12.215; ὡς ἐμοὶ δοκεῖ as I think, A. Th. 369, etc.; τὸ σοὶ δοκοῦν your opinion, Pl. R. 487d: freq. in inf. in parenth. clause, ὡς ἐμοὶ δοκέειν to my thinking, Hdt. 9.113; δοκέειν ἐμοί Id. 1.172; ἀλλʼ, ἐμοὶ δοκεῖν, τάχʼ εἴσει A. Pers. 246, etc.; without μοι, X. An. 4.5.1.
- b it seems good to me, it is my pleasure, δοκεῖ ἡμῖν χρῆσθαι Th. 4.118, cf. A. Ag. 1350: freq. of a public resolution, τοῖσι Ἕλλησι δόξαι . . ἀπαιτέειν Hdt. 1.3, etc.; ἔδοξεν Ἀργείοισιν A. Supp. 605, cf. Th. 1010; esp. in decrees and the like, ἔδοξε τῇ βουλῇ, τῷ δήμῳ, Ar. Th. 372, Th. 4.118, cf. IG 1.32, etc.; τὰ δόξαντα S. El. 29, D. 3.14; παρὰ τὸ δοκοῦν ἡμῖν Th. 1.84, etc.:—Pass., δέδοκται Hdt. 4.68; οὕτω δέδοκται; S. Ph. 1277, etc.; εἰ ἐπαινῆσαι δεδόκηται Pi. N. 5.19; δεδόχθω τὸ ἄτοπον τοῦτο Pl. Lg. 799e, etc.; τοῦτʼ ἐστʼ ἐμοὶ δεδογμένον E. Heracl. 1; δεδογμένʼ [ἐστί] . . τήνδε κατθανεῖν S. Ant. 576, cf. OC 1431; τὰ δεδογμένα Hdt. 3.76; δεδόχθαι τῇ βουλῇ καὶ τῷ δήμῳ IG 2(2).1.12, etc. c. acc. abs., δόξαν when it was decreed or resolved, δόξαν αὐτοῖς ὥστε διαναυμαχεῖν Th. 8.79; δόξαν δέ σφι (sc. λιπέσθαι) Hdt. 2.148; δόξαν ἡμῖν ταῦτα Pl. Prt. 314c, cf. X. An. 4.1.13; ἰδίᾳ δοκῆσάν σοι τόδʼ . .; E. Supp. 129; also δεδογμένον αὐτοῖς Th. 1.125, etc.; but also δόξαντος τούτου X. HG 1.1.36; δόξαντα ταῦτα καὶ περανθέντα ib. 3.2.19.
- 5 to be reputed, c. inf., Pi. O. 13.56, P. 6.40; ἄξιοι ὑμῖν δοκοῦντες Th. 1.76; δοκοῦντες εἶναί τι men who are held to be something, men of repute, Pl. Grg. 472a; τὸ δοκεῖν τινὲς εἶναι . . προσειληφότες D. 21.213; τὸ φρονεῖν ἐδόκει τις εἶναι περιττός Plu. Arist. 1; οἱ δοκοῦντες Heraclit. 28 (dub.), E. Hec. 295; τὰ δοκοῦντα, opp. τὰ μηδὲν ὄντα, Id. Tr. 613; μετʼ ἀρετῆς δοκούσης ἐς ἀλλήλους γίγνεσθαι Th. 3.10; to be an established, current opinion, Arist. APo. 76b24, al.; τὰ δοκοῦντα Id. Metaph. 1088a16, al.:— Pass., οἱ δεδογμένοι ἀνδροφόνοι those who have been found guilty of homicide, D. 23.28; also αἱ δοκούμεναι Πέρσαις τέχναι Polem. Call. 60. (The two senses of δοκέω are sts. contrasted, τὰ ἀεὶ δοκοῦντα . . τῷ δοκοῦντι εἶναι ἀληθῆ that which seems true is true to him who thinks it, Pl. Tht. 158e; τὸ δοκοῦν ἑκάστῳ τοῦτο καὶ εἶναι τῷ δοκοῦντι ib. 162c.)
I c. suj. de pers.
1 creer, suponer, pensar
a) c. inf. concert.
παῖδα δ' ἔδοξα ... νοῆσαι
creí ver a un muchachoὁρέων μὲν οὐδὲν δοκέων δέ (ὁρᾶν)
καί σε δοκέει μὲν ἐ[ν δό]μοισι ... ἀτιτάλλειν
τεκεῖν δράκοντ' ἔδοξεν
creyó que había parido una serpiente en sueñosγιγνώσκειν
χερσί τ' ἂν θιγὼν δοκοῖμ' ἔχειν σφᾶς
ἀκοῦσαι
πλοῦτος ... τοὺς φρονεῖν δοκοῦντας ἀνοήτους ποεῖ
πῶς οὐκ ἂν ... ἀγνοεῖν δόξαιεν;
φύσει ... δοκεῖ πορρωτάτω τοῦ ψέγειν τὸ αἰσχρὸν εἶναι
por naturaleza cree estar muy lejos de censurar lo vergonzoso el aduladorἐδόκουν πνεῦμα θεωρεῖν
creían ver un espíritu
• tb. c. ὅτι:
δοκοῦσιν γὰρ ὅτι ... εἰσακουσθήσονται
b) μοι δοκῶ e inf. de verb. de pensamiento
ἐγὼ μοι δοκέω κατανοέειν τοῦτο
y creo que he llegado a comprender estoμοι δοκῶ πεπεῖσθαι ἱκανῶς
c) c. inf. no concert.
οἱ βροτοὶ δοκέουσι γεννᾶσθαι θεούς
οὐ γάρ σε δοκέω πείθεσθαι
νησιώτας δὲ τί δοκέεις εὔχεσθαι;
ἐδόκεον δέ μοι ἄγγελον ... ἀγγέλλειν
οὐδένα οὕτω θερμὸν καὶ ἀνδρεῖον ἄνθρωπον εἶναι δοκῶ
πεπλύσθαι νιν ἐπὶ κράναισι δοκησεῖς
μή τίς με δόξῃ ἄφρονα εἶναι
d) c. ac. suponer, imaginar op. φρονεῖν:
σοὶ μὲν δοκεῖν ταῦτ' ἔστ', ἐμοὶ δ' ἄγαν φρονεῖν
οὐ γὰρ φρονέουσι τοιαῦτα πολλοὶ ... ἑωυτοῖσι δὲ δοκέουσι
en efecto la mayoría no entiende tales cosas, pero se las imaginanἡνίκ' ἦν νεώτερος, ἐδόκουν μὲν ἐφρόνουν δ' οὐδέν
πάντα δ' ἐρευθομένῃ (σελήνῃ) δοκέειν ἀνέμοιο κελεύθους
(con la luna) completamente roja supones la llegada del viento
e) c. ac. y pred.
δοκῶ ... οὐδὲν ῥῆμα ... κακόν
πόσους δοκεῖς ... ἔχοντας εὖ φρενῶν ...;
οὕτω δοκεῖτε τὴν δόκησιν ἀσφαλῆ;
οἱ δεδογμένοι ἀνδροφόνοι
f) c. dos ac.
τούτους τί δοκεῖτε;
¿qué pensáis sobre ellos?τί δοκεῖς τοὺς κεκλημένους ὑπ' αὐτοῦ;
g) abs.
οὐκ ἔλπονται οὐδὲ δοκέουσι
ὡς δοκεῖ
δοκῶ μέν
δοκῶ γάρ
ἡ μήτηρ μου ... εἰς Ἀντινόου, δοκῶ, εἰς κηδίαν ἀπῆλθεν
πῶς δοκεῖς;
¿puedes imaginártelo? para llamar la atenciónπόσον δοκεῖς
ὡς ἐδοκεῦμες
como creíamosκαθάπερ ἔνιοι δοκοῦσιν
οὔ μοι δοκῶ
no lo creoδοκῶ γάρ μοι
2 c. περί y gen. tener una opinión, opinar sobre algo
εἴ τι περὶ τῶν θείων πρηγμάτων δοκέειν δεῖ
ἕτεροι ... περὶ τὰ γύναια ... ὁμοίως δοκοῦσι
3 c. inf. fut. esperar
ἐπεὶ δοκέω νικησέμεν Ἕκτορα
pues espero vencer a Héctorοὐδὲ ποσὶ ψαύσειν ἐδόκουν ... αἴης
νικήσειν δοκέω πάντας ἀνθρώπους
δοκεύμενος ... ἀλύξειν
esperando escapar
II c. suj. de pers., cosa, abstr. o en constr. impers.
1 parecer, dar la impresión a alguien, frec. c. dat. del pron. pers.:
a) c. suj. de pers. e inf. concert.
δοκέεις δέ μοι οὐκ ἀπινύσσειν
δόκησε δέ οἱ κατὰ θυμὸν ἢδη γιγνώσκουσα παρεστάμεναι κεφαλῆφι
parecíale en su ánimo que (su mujer), habiéndole reconocido, estaba con la cabeza junto a élοὔτε ἔδοξε μαθεῖν
τί δ' ἂν δοκεῖ σοι Πρίαμος (ἔρδειν), εἰ τάδ' ἥνυσεν;
¿qué te parece (que hubiera hecho) Príamo, si este triunfo hubiera logrado?ὡς δ' ἂν ἐδόκουν μοι ἕκαστοι ... τὰ δέοντα μάλιστ' εἰπεῖν
ὁ δε Ἀγησίλαος ... τούτους οὐδ' ὁρᾶν ἐδόκει
οὐ δοκῶν κλύειν
μοι δοκεῖ τι ... λέγειν Κέβης
εἶπον ... ὅτι μοι δοκοῖεν ... ἀγνοεῖν
οὐδέν μοι δοκοῦσι διαφέρειν
ἵνα μ[ὴ] ὁ παῖς ... δοκοίη περιγραφήν τινα ὑπομένειν
b) c. suj. de pers., adj. pred. e inf. concert. parecer, tener reputación
χοὔτως ἂν δοκέοιμι μετ' ἀνθρώπων θεὸς εἶναι
ἐδόκησεν ... ὕπατος ... ἔμμεν πρὸς ἀρετάν
πολλοὶ δοκέοντες εἶναι φίλοι οὐκ εἰσί
ἄξιοί τε ἅμα νομίζοντες εἶναι καὶ ὑμῖν δοκοῦντες
ἐγὼ δικαίως <ἂν> καθαρὸς δοκοίην εἶναι
δοκοῦντες εἶναι τι
τὸ δοκεῖν τινὲς εἶναι ... προσειληφότες
εἰ δοκοῦμεν ἄξιοι εἶναι
si parecemos ser dignosεἴ τις δοκεῖ σοφός εἶναι
ἐδόκει τις εἶναι περιττός
παρὰ δ' ὑμῖν τοῖς πρώτοις οὖσι τῶν Ἑλλήνων καὶ δοκοῦσιν
ante vosotros, que ocupáis y se os reconoce entre los griegos el primer lugar
• abs.
δοκέων op. ἀδόκητος
δοκοῦντες op. ἀδοξοῦντες
οἱ δοκοῦντες
hombres de reputación
• c. suj. de cosa, abstr. u or. de inf.
οὐ γάρ μοι δοκέει μύθοιο τελευτὴ ... κρανέεσθαι
pues no me parece que el fin de la idea se cumplaδόκησε δ' ἄρα σφίσι θυμὸς ὥς ἔμεν ὡς εἰ ...
en sus almas era igual que si ...ἐμὸν δοκήσει τἀμπλάκημ' εἶναι τόδε
va a parecer que esa falta es cosa míaὑπερβολὴ δὲ καὶ ἔλλειψις οὔ μοι δοκέει
ἂν δ' ἁλῷ καὶ δοκῇ τοὔργον εἰργάσθαι
pero si es cogido y parece que cometió la acciónὥστε φλόγα δοκεῖν καίεσθαι
de tal modo que parece llama que ardeδοκεῖ ἡ μοχθηρία ἀδικωτέρους ποιεῖν
δοκεῖ δὴ ἥ τε ἐγκράτεια καὶ καρτερία τῶν σπουδαίων καὶ τῶν ἐπαινετῶν εἶναι
οἱ δοκοῦντες ἀστέρες διάττειν
οἱ μὲν εἰσὶ συλλογισμοί, οἱ δ' οὐκ ὄντες δοκοῦσι
πρ]ῶτον τὸ μὴ δοκε[ῖν] αὐ[τ]ῷ μηδέν
τουτὶ ... εἶναι δοκοῦν μέγιστον
este último argumento parece ser importanteτὰ τῆς πλάνης μυστήρια δοκοῦσι ᾄδειν
de un salmoσοὶ ... ἐναντία δοκεῖ (εἶναι) τὰ σύμφωνα
• abs. part. neutr. subst.
δοκέοντα γὰρ ὁ δοκιμώτατος γινώσκει, φυλάσσει
παρὰ τὸ δοκοῦν ἡμῖν
contra nuestro modo de pensarτὸ σοὶ δοκοῦν ἡδέως ἂν ἀκούοιμι
oiría con gusto tu parecerτὰ δοκοῦντα τοῖς πολλοῖς
las creencias de muchosτὰ νῦν δοκούμενα περί αὐτοῦ
las opiniones corrientes sobre éste
c) impers. c. dat. de pers. e inf.
δοκέει δέ μοι ὧδε καὶ αὐτῷ λώϊον ἔσσεσθαι
y a mí mismo paréceme mejor asíἐξερέω ὥς μοι δοκεῖ εἶναι ἄριστα
δοκεῖ δὲ ἡμῖν τό τε θερμὸν ψυχρὸν γίνεσθαι
τινι ... τι πλεονέκτημα δοκεῖ προσεῖναι
Βρασίδαν, εἰ ἠθέλησε ... δοκεῖν ἂν ἑλεῖν
(se dice) que si Brasidas hubiera querido ... parece que hubiera capturado (la ciudad)ἐδόκει πορευτέον εἶναι
ἐμοὶ δοκεῖν
οἱ Καύνιοι αὐτόχθονες δοκέειν ἐμοί εἰσι
τῷ δοκεῖν
al parecerὡς ἐμοὶ δοκεῖ
según mi parecerμὴ δοκησάτω τινί
¡nadie lo piense!μηδέ τῳ δόξῃ πάλιν
que nadie imagine lo contrarioὥσπερ δοκεῖ καὶ λέγεται
• no parentético en apariencia
op. τὸ δὲ ἀληθές
τῷ μὲν δοκεῖν op. ἔργῳ δέ
• en uso paratáctico seguido de subj.
ἦ δοκεῖ τοὺς θεοὺς ὑμνοῦντες σφόδρα τιμῶμεν;
ἐπὶ κῶμον δοκεῖ ἴωμεν ὥσπερ ἔχομεν
2 de abstr. ser evidente o manifiesto, ser reconocido
εἰ μὴ μετ' ἀρετῆς δοκούσης ἐς ἀλλήλους γίγνοιντο
si (amistad y unión) no van acompañadas de una evidente rectitud de unos para con otrosὥσπερ ἔχει δόξης ... ἡμᾶς ὁμολογεῖν περὶ αὐτῆς (δικαιοσύνης) δοκεῖσθαι οὕτω
acerca de la justicia (solicito) que aceptemos que se nos muestra tal como corresponde a su buen nombreαἱ δοκούμεναι Πέρσαις ... τέχναι
• en fil.,
οὐκ ἔστι δ' ὑπόθεσις ... ὃ ἀνάγκη εἶναι δι' αὑτὸ καὶ δοκεῖν ἀνάγκη
una «hipótesis» es otra cosa distinta de lo que necesariamente es por sí mismo y por sí mismo es evidente
3 en inf. o part. op. ‘ser’ parecer
οὐ γὰρ δοκεῖν ἄριστος ἀλλ' εἶναι θέλει
pues no quiere parecer el mejor, sino serlo un adivinoπολλοὶ δὲ βροτῶν τὸ δοκεῖν εἶναι προτίουσι
muchos mortales estiman las apariencias con preferencia a la realidadτὰ μὲν πυργοῦσ' ἄνω τὸ μηδὲν ὄντα, τὰ δὲ δοκοῦντ' ἀπώλεσαν
(los dioses) ensalzan unas veces a quien no es nada y abaten otras a quien parece algoμᾶλλον δοκοῦντες ἢ πεφυκότες σοφοί
φύλακες ... μὴ ὄντες ἀλλὰ δοκοῦντες
ἐφιέμενος τοῦ εἶναι μᾶλλον ἢ τοῦ δοκεῖν
Θεὸς γὰρ ὢν ἐδόκει ἄνθρωπος εἶναι
• cf. los sent. τὰ ἀεὶ δοκοῦντα ὁριζόμενοι τῷ δοκοῦντι εἶναι ἀληθῆ
los que afirman que las cosas que siempre parecen verdad son verdad para el que las cree
• abs. en inf. subst. la apariencia op. ‘la realidad’, ‘la verdad’
τὸ δοκεῖν καὶ τὰν ἀλάθειαν βιᾶται
la apariencia hace violencia incluso a la verdadτοῦ δοκεῖν ἔχου μόνον
tú procura tan sólo que parezca (una causa justa)ἀπὸ τοῦ δοκεῖν ... ἀπὸ τοῦ εἶναι
ἐφιέμενος οὐ τοῦ δοκεῖν ἀλλὰ τῆς ἀληθείας
• fil.
πόρρω λίαν τῶν δοκούντων καὶ δυνατῶν λέγουσιν
dicen cosas demasiado alejadas de lo probable y de lo posible
III expr. decisión, resolución
1 estar dispuesto a, estar decidido a c. inf. concert. de verb. de acción
ὅταν δ' ἀείδειν ... δοκῶ ... κλαίω
y cuando estoy dispuesto a cantar, me echo a llorar
• gener. μοι δοκῶ estoy decidido
μοι τὸν ὄνον ἐξάγειν δοκῶ
ἐγὼ μὲν αὐτὴν κἂν φιλῆσαί μοι δοκῶ
ταῦτα ... μοι δοκῶ καὶ τἆλλα ... ὑπερβήσεσθαι
ἐξακεῖσθαί μοι δοκῶ τὸ δίκτυον
Βρόμιον ... φυλακῆες δεσμοῖσιν δοκέοντο σιδηρείοισιν ἄγεσθαι
2 parecer bien c. dat. de pers. o personif. y frec. inf.
εἰ δοκεῖ σοὶ ταῦθ'
ἐπεὶ δοκεῖς τάδ' ἔρδειν καὶ λέγειν
ἐμοὶ δ' ὅπως τάχιστά γ' ἐμπεσεῖν δοκεῖ
mi parecer es que irrumpamos cuanto antesτοῖσι Ἕλλησι δόξαι ... ἀπαιτέειν
ἐδόκει τοῖς τε ἄλλοις καὶ μάλιστα τῇ νεότητι ἐπεξιέναι
ἔδοξε κἀμοὶ ... σοι γράψαι
αἰ μὲ δόξξαι ... τι πλήθει ... ἄνδρας διακατίς ... ἀφάγεσθαι
ἀλλ' εἰ δοκεῖ σοι
ἐὰν σοὶ δόξῃ
τί σοι δοκεῖ;
εἴ σου δόξειε τῇ εὐμενεστάτῃ τύχῃ
εἴ σοι δοκοῖ ἢ τῷ στρατηγῷ
εἰ τῷ Θεῷ δόξειεν εἶναι
ἔδοξέ μοι ἵν' αὐτὸς ὁ Καικιλιανός ... εἰς τὴν Ῥώμην ... ἀπιέναι
γνῶθι τίνα πέμπειν δοκεῖ
decide a quién te parece mandarμοῦσαν στυγερὰν ἀποφαίνεσθαι δεδόκηκεν
ὅπῃ δοκοίη
por donde les parecía bienἐστὶ τοῦτ' ἐμοὶ δεδογμένον
estoy convencido de ello
3 esp. en resoluciones y decretos decidir, decretar c. dat.
ἔδοξεν Ἀργείοισιν
decidieron los argivosτοιαῦτ' ἔδοξε τῷδε Καδμείων τέλει
δήμου προβούλοις ... Ἐτεοκλέα ... θάπτειν ἔδοξε
δοκεῖ ἡμῖν χρῆσθαι τὸν βουλόμενον ἀδόλως καὶ ἀδεῶς
ἔδοχσεν τι δμι
ἔ]δοχσεν τι βολι καὶ τι δμι
ἔδοξεν Καρχηδονίοις Ἄννωνα πλεῖν
ἔδοξε τῇ βουλῇ τάδε τῇ τῶν γυναικῶν
• en perf. pas. impers. está decidido o decretado, está sancionado sin dat.
εἰ ... ἐπαινῆσαι ... δεδόκηται
δέδοκται ... αὐτοῖσι ἀπόλλυσθαι
está decretado ... que ellos mueranνῦν ὦν δέδοκται ... τὸ ποιητέον ἡμῖν
ya está decidido lo que hemos de hacerεἴ τοι δέδοκται μὴ παραμένειν
εἰ δέ τοι οὕτω δεδόκηται γίνεσθαι
si has decidido que esto sea asíδήμου δέδοκται παντελῆ ψηφίσματα
οὕτω δέδοκται
δεδόχθαι τῇ βλῇ καὶ τῷ δήμῳ
δεδόχθαι τῷ δήμῳ
ταῦτα ἡμῖν δεδόχθω
• part. neutr. subst.
δοκοῦντα καὶ δόξαντ' ἀπαγγέλλειν με χρή
debo anunciar lo que decretan y han decretadoτὰ δόξαντα
τὰ δεδογμένα
δεδογμέν' ... τήνδε κατθανεῖν
se ha decretado que ella mueraκ]ατὰ τὰ δεδοχμένα τοῖς [Ἀμ]φικτύοσι
• τὸ δεδογμένον lo decretado
μὴ ἁπλῶς μάχεσθαι τῷ δεδογμένῳ
no luchar de ningún modo contra el hado
• ac. abs., gener. en aor. neutr.
μνημόσυνα ἔδοξε λιπέσθαι κοινῇ, δόξαν δὲ σφι ἐποιήσαντο λαβύρινθον
δόξαν αὐτοῖς ... ὥστε διαναυμαχεῖν
δόξαν ἡμῖν ταῦτα
δόξαν ἡμεῖν ἔγραψα
ψήφῳ δοκῆσαν
habiéndose decidido por decretoἰδίᾳ δοκῆσάν σοι τόδ' ἢ πάσῃ πόλει;
δόξαντα δὲ ταῦτα καὶ περανθέντα
una vez aprobado y cumplido estoδόξαντος δὲ τούτου
δόξαντος δὲ σφίσι ... χρήσασθαι
δόξαντος δὲ τῷ συνεδρίῳ
•Como lat. doceo deverbativo rel. c. la r. *dek- ‘adecuarse’, ‘adaptarse’, que da lugar a gr.
1. de indruk hebben dat, menen, vinden,
2. lijken, schijnen
a. met dat. en inf.
b. zonder dat., met inf. lijken (te doen of te zijn), de indruk wekken (te doen of te zijn):
3.
a. met n. subj. het lijkt mij (jou etc.) toe, met inf.:
b. meestal onpers. pregn. het lijkt mij (jou etc.) goed/het beste (als); vandaar het goed vinden (om) te, besluiten (om) te:
c. onpers. in commentaar-bijzinnen
Δοκέω = scheinen, den Anschein haben, wird dem wirklichen Sein entgeggstzt ; οὐ γὰρ δοκεῖν ἄριστος ἀλλʼ εἶναι θέλει Aesch. Spt. 574 ; μὴ ὄντες ἀλλὰ δοκοῦντες Plat. Rep. IV.421a, u. öfter ; vgl. noch Soph. σοὶ μὲν δοκεῖν ταῦτʼ ἔστʼ, ἐμοὶ δʼ ἄγαν φρονεῖν Aj. 942 ; Xen. vrbdt τῷ δόξαι μὲν μέγαν καὶ καλὸν φανῆναι τὸν Κῦρον Cyr. 8.3.14 ; doch ist φαίνεσθαι, »in die Augen fallen«, nachdrücklicher ; Plat. vrbdt οἱ θεοὶ ἡμῖν ποιοῦσι δοκεῖν σφᾶς παντοδαποὺς φαίνεσθαι, es scheint uns, daß sie in verschiedener Gestalt erscheinen, Rep. II.581e ; dgl. Xen. Mem. 2.1.22. – Die gewöhnlichste Konstruktion von Hom. an ist ὥς μοι δοκεῖ εἶναι ἄριστα, Il. 19.215 ; ἐσθλός μοι δοκεῖ εἶναι, Od. 2.83 ; δοκέεις δέ μοι οὐκ ἀπινύσσειν, 5.342 ; 17.415 ; ἄλλοι μοι δοκέουσι παροίτεροι ἔμμεναι ἵπποι, Il. 23.459 ; δοκεῖτε δή μοι τῆσδε κοινωνεῖν χθονός, Aesch. Suppl. 520 ; κάκιστος εἶναι δοκεῖ, Soph. Ant. 181 ; u. so in Prosa überall ; Xen. vrbdt auch ἐδόκει δὲ θεῖον εἶναι καὶ σαφῶς ὑποχωρῆσαι τὸν ποταμόν, An. 1.5.19, wo der acc. c. inf. als Subjekt zu betrachten ; vgl. 3.1.11 ; – οὐδὲ ὁρᾶν ἐδόκει, er schien sie nicht zu bemerken, er tat, als sehe er sie nicht, Xen. Hell. 4.5.6 ; vgl. Her. 1.10 ; Ar. Eq. 1143. – An Vrbdgn, wie εἰ σεαυτῇ τυγχάνεις δοκοῦσά τι φρονεῖν Soph. El. 1044, οἱ δοκοῦντες πεπαιδεῦσθαι, die sich für gelehrt halten, Plut. Thes. 2, schließen sich solche, wo δοκῶ, wie das lat. mihi videor, teils meinen, glauben, teils gedenken, vorhaben bedeutet und als eine gewisse Urbanität des Ausdrucks gilt ; δοκέω νικησέμεν Ἕκτορα, es scheint mir, daß ich, d.i. ich glaube, daß ich den Hektor besiegen werde ; δοκεῖτε δὴ ναίειν Ἀλυθῆ πέργαμα Aesch. Prom. 957 ; δοκοῖμʼ ἂν της νόσου πεφευγέναι Soph. Phil. 1038 ; δοκῶ ἄντρον εἰσορᾶν ibd. 27 ; αὐτὴ γὰρ ὑμῶν ἕνεκά μοι λέξειν δοκῶ, ich denke zu sprechen, ich werde sprechen, Ar. Eccl. 170 ; ἄλλην τινὰ ἐννενοηκέναι δοκεῖς ὁδὸν κρείττω ; meinst du ? Xen. An. 2.2.10 ; ἐδόκουν ἀκοαειν τινῶν Plat. Theaet. 501d ; ἐγὼ μέν μοι δοκῶ κατακείσεσθαι, ich will mich niederlegen, Phaedr. 230e, u. öfter ; ἔδοξα ἀκοῦσαι ὄνομα αὐτῷ εἶναι Ἀγάθωνα, er heißt, wenn mir recht ist, wenn ich mich recht erinnere, Agathon, Prot. 315e. Vgl. noch für inf. praes. u. aor. εἰσιών μοι τὸν ὄνον ἐξάγειν δοκῶ Ar. Vesp. 177 ; αὐτὴν καὶ φιλῆσαί μοι δοκῶ, ich will sie küssen, Av. 671 ; Xen. ἡδέως ἄν μοι δοκῶ κοινωνῆσαι Cyr. 8.7.25. – Bes. von Träumen, τεκεῖν δράκοντʼ ἔδοξεν Aesch. Ch. 527 ; vgl. Her. 7.18, 5.56 ; Ar. Fesp. 15 ; Plat. Theaet. 158c. – Es folgt aber auch der acc. c. inf., es kommt mir so vor, ich meine, daß ; Τροίαν νῦν πεπορθῆοθαι δοκεῖς Aesch. Ag. 577 ; δοκῶ μὲν οὖν σφε μηδὲ προσβαλεῖν πύλαις Spt. 615 ; τὴν δοκῶ οὖν μοι ἐγὼ παρακαλεῖν σε Plat. Prot. 840a ; ἐγὼ οὐκ ἄν ποτʼ εἰς τοσοῦτον αἰκίας πεσεῖν ἔδοξα Soph. O.C. 753 ; εὕδειν νιν ἔδοξα Eur. Or 169 ; 85s. So Her. 1.8 u. öfter, wie Folgde ; περί τινος, Her. 9.65 ; dah. auch καὶ τούτους τί δοκεῖτε ; was meint ihr von diesen ? Xen. An. 5.7.26 ; Plat. auch im pass., περὶ τούτων δοκεῖσθαι, geglaubt, angenommen werden, Rep. X.612d ; u. τὰ δοκούμενα, was gemeint wird, IV.490a ; δεδόκησαι παρʼ ἐμοὶ γενναῖος ἀνήρ, du giltst mir für einen edlen Mann, Eur. Med. 763. – Sehr gewöhnlich ist das eingeschobene ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, ὡς μὲν σοὶ δοκεῖ, Aesch. Spt. 351 ; Soph. O.R. 435 ; u. in Prosa bes. bei Plat. oft, nicht immer beschränkend, wie es mir scheint, sondern auch, wenn ich mich recht erinnere, wenn mir recht ist, ut opinor, Plat. Symp. 173b ; seltener auch τῷ πατρί, δοκῶ, Πυριλάμπης ὄνομα, Parm. 126b ; ὡς μὲν τοῖς πλείστοις ἐδόκουν Xen. An. 1.4.7. So steht auch der inf. absol., δοκεῖν ἐμοί, meines Bedünkens, meiner Meinung nach, Soph. El. 402 ; Her. 1.172, u. häufig, wie Folgde ; Plat. Euthyd. 275a ; ἀληθῆ ἔμοιγε δοκεῖν Men. 81a. – Hieran reiht sich noch
a) δοκεῖν, in der Gerichtssprache, überwiesen, überführt erscheinen, ἂν δʼ ἁλῷ καὶ δοκῇ εἰργάσθαι Dem. 23.71, wie bei den Römern videtur fecisse ; dah. δεδογμένοι καὶ ἑαλωκότες ἀνδροφόνοι ibd. 28 ; u. milder, »erfunden werden«, ἂν παρὰ τοὺς νόμους δόξῃ πείθειν νέους Plat. Polit. 299c ; vgl. Phaed. 113d ff.
b) δοκεῖ μοι, es scheint mir gut, ich beschließe, bestimme, bes. von Beschlüssen des Volks oder Senats ; Ἐτεοκλέα μὲν θάπτειν ἔδοξε Aesch. Spt. 999 ; τοιαῦτʼ ἔδοξε τῷδε Καδμείων τέλει ibd. 1016 ; τίνα πέμπειν δοκεῖς ibd. 632 ; τῇ βουλῇ καὶ τῷ δήμῳ Plat. Phaedr. 258a ; δοκεῖ πορευτέον εἶναι Xen. An. 4.5.1 ; ἐδόκει συγκαλέσαντας λοχαγοὺς λέγειν 4.1.26, u. öfter ; bes. ἔδοξε ταῦτα, bei Abstimmungen ; dah. im partic., δοκοῦντα καὶ δόξαντʼ ἀπαγγέλλειν με χρή Aesch. Spt. 996 ; Soph. El. 29, Aj. 1029 ; so κατά u. παρὰ τὸ δοκοῦν, τὰ τῷ πλήθει δόξαντα, die Beschlüsse, Plat. Polit. 298d ; ζημιούσθω τῇ δοξάσῃ πᾶσι κοινῇ ζημίᾳ Legg. XII.960a ; δεδογμένʼ, ὡς ἔοικε, τήνδε κατθανεῖν Soph. Ant. 752, wie δήμου δέδοκται ψηφίσματα Aesch. Suppl. 596. Absol., δόξαν δὲ ταῦτα, als dies beschlossen worden, Plat. Prot. 314c ; Xen. An. 4.1.13 ; Luc. Nigr. 2 ; δόξαντα ταῦτα Andocid. 1.81 ; Xen. Hell. 3.2.19 ; auch δεδογμένον αὐτοῖς, Thuc. 1.125. Seltener δόξαντος δὲ τούτου, Xen. Hell. 1.1.36 ; δοξάντων δὲ καὶ τούτων 5.2.24. – Man merke noch πῶς δοκεῖς, was als Zwischensatz ein Staunen ausdrückt, was meinst du dazu ? denk einmal ! τοῦτον λαβοῦσα, πῶς δοκεῖς, καθύβρισεν Eur. Hipp. 446 ; Ar. Plut. 742 ; – οἱ δοκοῦντες εἶναί τι, die etwas zu sein scheinen, d.i. vornehm, neben σεμνός Plat. Euthyd. 303c ; οἱ δοκοῦντες, im Ggstz von ἀδοξοῦντες, Eur. Hec. 298 ; vgl. Troad. 608.
- 1
To seem, appear.
With infin.: ὃς δοκέει χαριέστατος εἶναι Il. 6.90. Cf. Il. 23.459, 470: Od. 1.227, Od. 2.33, Od. 5.342, Od. 6.258, Od. 8.388, Od. 17.415, Od. 18.18, 125, Od. 20.93.
Impers.: ὥς μοι δοκεῖ εἶναι ἄριστα Il. 9.103 = 314 = Il. 13.735. Cf. Il. 6.338, Il. 12.215: Od. 1.376 = Od. 2.141, Od. 5.360, Od. 13.154, Od. 18.354, Od. 23.130.
- 2
To seem likely to . . .
With fut. infin.: οὔ μοι δοκέει μύθοιο τελευτὴ κρανέεσθαι Il. 9.625.
- 3
To seem or appear to oneself, think oneself.
With infin.: δοκέεις τις μέγας ἔμμεναι Od. 18.382.
- 4
To think, suppose, fancy, imagine.
With pres. infin.: δόκησε σφίσι θυμὸς ὣς ἔμεν ὡς εἰ . . . Od. 10.415.
With fut. infin.: νικησέμεν Il. 7.192.
- 1
- 1 pers.,
- a seem, be considered, be held c. inf. ἐδόκησαν ἐπʼ ἀμφότερα μαχᾶν τάμνειν τέλος (sc. οἱ Κορίνθιοι) O. 13.56 “ἔδοξ[ε γὰρ] τεκεῖν πυρφόρον ἐρι[ (sc. Ἑκάβα) Πα. 8A. 19. c. dat. & inf., ἔδοξεν αὐτῷ κᾶπος ὀξείαις ὑπακουέμεν αὐγαῖς ἀελίου O. 3.24 ἠὺ δʼ ἔχοντες σοφοὶ καὶ πολίταις ἔδοξαν ἔμμεν O. 5.16 κνώσσοντί οἱ παρθένος τόσα εἰπεῖν ἔδοξεν O. 13.72 ἐδόκησέν τε (Ἀντίλοχος) τῶν πάλαι γενεᾷ ὁπλοτέροισιν ὕπατος ἀμφὶ τοκεῦσιν ἔμμεν πρὸς ἀρετάν P. 6.40 c. inf. & pred. adj. πολλοῖς σοφὸς δοκεῖ πεδʼ ἀφρόνων βίον κορυσσέμεν ὀρθοβούλοισι μαχαναῖς P. 8.74 σφόδρα δόξομεν δαίων ὑπέρτεροι ἐν φάει καταβαίνειν (byz.: δόξωμεν codd.) N. 4.37
- b expect ἀλλὰ κοινὸν γὰρ ἔρχεται κῦμʼ Ἀίδα, πέσε δʼ ἀδόκητον ἐν καὶ δοκέοντα. (δοκέοντι coni. Fennel: the Σ also explain ἔνδοξον. cf. Gerber, A. J. Ph. 1963, 182f.) N. 7.31
- c frag. δοκ]ήσεις οὐ πὰρ σκόπον (e Σ supp. Lobel) fr.6a.g.
- 2 impers., c. inf., it is held good i. e. one decides εἰ δʼ ὄλβον ἢ χειρῶν βίαν ἢ σιδαρίταν ἐπαινῆσαι πόλεμον δεδόκηται, μακρά μοι αὐτόθεν ἅλμαθʼ ὑποσκάπτοι τις N. 5.19 c. dat. & inf. ἔδοξʼ ἦρα καὶ ἀθανάτοις, ἐσλόν γε φῶτα καὶ φθίμενον ὕμνοις θεᾶν διδόμεν I. 8.59
Strong 1380
1. to be of opinion, suppose: Mt 24:44, Lk 12:40, He 10:29; c. inf., Mt 3:9, Lk 8:18 24:37, Jo 5:39 16:2, Ac 12:9 27:13, I Co 3:18 7:40 8:2 10:12 14:37, Ga 6:3, Phl 3:4, Ja 1:26; c. acc et inf., I Co 12:23, II Co 11:16; seq. ὅτι, Mt 6:7 26:53, Mk 6:49, Lk 12:51 13:2, 4 19:11, Jo 5:45 11:13, 31 13:29 20:15, I Co 4:9, II Co 12:19, Ja 4:5.
2. to seem, be reputed: Ac 25:27; c. inf., Mk 10:42, Lk 10:36 22:24, Ac 17:13 26:9, I Co 11:16 12:22, II Co 10:9, Ga 2:6, 9, He 4:1 12:11; οἱ δοκοῦντες, those of repute, Ga 2:2. Impers., it seems, c. dat. pers.;
(a) to think: Mt 17:25 18:12 21:28 22:17, 42 26:66, Jo 11:56, He 12:10;
(b) to please, seem good to: c. inf., Lk 1:3, Ac 15:22, 25, 23, 34.†
2, νομίζω
2,
- I= videor mihi, to think, suppose, imagine, expect, c. acc. et inf., δοκέω νικησέμεν Il.; οὔ σε δοκέω πείθεσθαι Hdt.; τεκεῖν δράκοντʼ ἔδοξεν she thought a serpent bare young ones, Aesch.; ἔδοξα ἰδεῖν, Lat. visus sum videre, methought I saw, Eur.; ἀείδειν δοκῶ I think to sing, Aesch.
- 2absol. to have or form an opinion, περί τινος Hdt.; in parenthetic phrases, ὡς δοκῶ Trag.; πῶς δοκεῖς; how think you? Eur.
- 3δοκῶ μοι in Attic, just like δοκεῖ μοι, as Lat. videor mihi for videtur mihi, I seem to myself, methinks, c. inf., Hdt., etc.; also, I am determined, resolved, c. inf., Ar.
- 4c. inf., also, to seem or pretend to be doing, Lat. simulo, or with a negat. to seem or pretend not to be doing, Lat. dissimulo; ἤκουσά του λέγοντος, οὐ δοκῶν κλύειν Eur.
- II= videor, to seem to one, δοκέεις δέ μοι οὐκ ἀπινύσσειν Od., etc.
- 2absol. to seem, as opp. to reality, οὐ δοκεῖν, ἀλλʼ εἶναι θέλει Aesch.
- 3to seem good, Lat. placere, εἰ δοκεῖ σοι ταῦτα Aesch.
- 4impers., δοκεῖ μοι much in the same sense as δοκῶ μοι (supr. I. 3), it seems to me, meseems, methinks, ὥς μοι δοκεῖ εἶναι ἄριστα Il., etc.:—in decrees and the like, ἔδοξε τῆι βουλῆι, placuit senatui, Ar., Thuc., etc.; τὸ δόξαν the decree, Hdt.; τὰ δόξαντα Soph.; παρὰ τὸ δοκοῦν ἡμῖν Thuc.:—so in Pass., δέδοκται, Lat. visum est, Hdt., Trag., etc.
- bacc. absol. δόξαν, when it was decreed or resolved, δόξαν αὐτοῖς ὥστε διαναυμαχεῖν (i. e. ὅτε ἔδοξεν αὐτοῖς) Thuc.; so, δεδογμένον αὐτοῖς Thuc.
- 5to be thought or reputed so and so, ἄξιοι δοκοῦντες Thuc.; οἱ δοκοῦντες εἶναί τι men who are held to be something, men of repute, Plat.; so οἱ δοκοῦντες alone, Eur.; τὰ δοκοῦντα, opp. to τὰ μηδὲν ὄντα, Eur.; also in Pass., οἱ δεδογμένοι ἀνδροφόνοι those who have been found guilty of homicide, Dem.
-
…. καταλαμβάνομεν δὲ αὐτόθι Θέογνιν ἑτέρους φυλάττοντα · ᾧ παραδόντες ἐμὲ πάλιν ᾤχοντο. ἐν τοιούτῳ δʼ ὄντι μοι κινδυνεύειν ἐδόκει, ὡς τοῦ γε ἀποθανεῖν ὑπάρχοντος ἤδη. καλέσας δὲ Δάμνιππον λέγω πρὸς αὐτὸν τάδε, ἐπιτήδειος μέν μοι τυγχάνεις…
Lysias, Speeches
-
…ἄν, ὦ Σώκρατες. ἀληθῆ λέγεις. ἀλλʼ, ὦ θαυμάσιε, οὗτός τε ὁ λόγος ὃν διεληλύθαμεν ἔμοιγε δοκεῖ ἔτι ὅμοιος εἶναι καὶ πρότερον · καὶ τόνδε δὲ αὖ σκόπει εἰ ἔτι μένει ἡμῖν ἢ οὔ, ὅτι οὐ…
Plato, Crito
-
…καὶ μὴ πλέουσι δὴ κυβερνήτης. ναί. ἆρα καὶ τοῖς μὴ πολεμοῦσιν ὁ δίκαιος ἄχρηστος ; οὐ πάνυ μοι δοκεῖ τοῦτο. χρήσιμον ἄρα καὶ ἐν εἰρήνῃ δικαιοσύνη ; χρήσιμον. καὶ γὰρ γεωργία · ἢ οὔ ; ναί .…
Plato, Republic
-
…οἱ ἐχθροί σου σπεύσαιέν τε καὶ ἔσπευσαν σὲ διαφθεῖραι βουλόμενοι. πρὸς δὲ τούτοις καὶ τοὺς ὑεῖς τοὺς σαυτοῦ ἔμοιγε δοκεῖς προδιδόναι, οὕς σοι ἐξὸν καὶ ἐκθρέψαι καὶ ἐκπαιδεῦσαι οἰχήσῃ καταλιπών, καὶ τὸ σὸν μέρος ὅτι ἂν τύχωσι τοῦτο…
Plato, Crito
-
…ὡς ἐγὼ οὐκ ἀποδέξομαι ἐὰν ὕθλους τοιούτους λέγῃς. καὶ ἐγὼ ἀκούσας ἐξεπλάγην καὶ προσβλέπων αὐτὸν ἐφοβούμην, καί μοι δοκῶ, εἰ μὴ πρότερος ἑωράκη αὐτὸν ἢ ἐκεῖνος ἐμέ, ἄφωνος ἂν γενέσθαι. νῦν δὲ ἡνίκα ὑπὸ τοῦ λόγου…
Plato, Republic
-
…πρὸς τὸ καλὸν καὶ ἀγαθὸν γενέσθαι, καὶ ἀξίως τοῦ μισθοῦ ὃν πράττομαι καὶ ἔτι πλείονος, ὥστε καὶ αὐτῷ δοκεῖν τῷ μαθόντι. διὰ ταῦτα καὶ τὸν τρόπον τῆς πράξεως τοῦ μισθοῦ τοιοῦτον πεποίημαι · ἐπειδὰν γάρ τις παρʼ ἐμοῦ…
Plato, Protagoras
-
…ἀρετῆς διὰ παντὸς τοῦ βίου ἐπιμελεῖσθαι · ὡς ἔγωγε καὶ ὑπὲρ σοῦ καὶ ὑπὲρ ἡμῶν τῶν σῶν ἐπιτηδείων αἰσχύνομαι μὴ δόξῃ ἅπαν τὸ πρᾶγμα τὸ περὶ σὲ ἀνανδρίᾳ τινὶ τῇ ἡμετέρᾳ πεπρᾶχθαι, καὶ ἡ εἴσοδος τῆς δίκης εἰς τὸ δικαστήριον…
Plato, Crito
-
…; οὐδέν, ἦν δʼ ἐγώ. ἀλλὰ τόδε μοι πειρῶ ἔτι πρὸς τούτοις ἀποκρίνασθαι · ὁ δίκαιος τοῦ δικαίου δοκεῖ τί σοι ἂν ἐθέλειν πλέον ἔχειν ; οὐδαμῶς, ἔφη · οὐ γὰρ ἂν ἦν ἀστεῖος, ὥσπερ νῦν ,…
Plato, Republic
-
…πρὸς ὃν ἐγὼ σκοπῶν τοιοῦτόν τι ἔπαθον, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, καὶ διαλεγόμενος αὐτῷ ἔδοξέ μοι οὗτος ὁ ἀνὴρ δοκεῖν μὲν εἶναι σοφὸς ἄλλοις τε πολλοῖς ἀνθρώποις καὶ μάλιστα ἑαυτῷ, εἶναι δʼ οὔ · κἄπειτα ἐπειρώμην αὐτῷ δεικνύναι ὅτι…
Plato, Apology
-
…, ἀγαθόν, ἃ δὲ ἄφρονα, κακόν ; ναί. τί δὲ ἰατρικόν ; οὐχ οὕτως ; οὕτως. δοκεῖ ἂν οὖν τίς σοι, ὦ ἄριστε, μουσικὸς ἀνὴρ ἁρμοττόμενος λύραν ἐθέλειν μουσικοῦ ἀνδρὸς ἐν τῇ ἐπιτάσει καὶ ἀνέσει…
Plato, Republic