κατερείπω

κατερείπ-ω,

• throw or cast down, Ἴλιον κατερεῖψαι Pi. Pae. 8.33; κατὰ γάρ μιν ἐρείπει πῦρ Orac. ap. Hdt. 7.140; σεισμοὶ κατήρειψαν πολὺ τῆς κατοικίας Str. 6.1.6, cf. Max.Tyr. 1.3: metaph., κ. τινά ruin, corrupt him, Plu. Sol. 6:—Pass., fall in ruins, of Troy, E. Hec. 477 (lyr.); [τὸ τεῖχος] κατερήρειπτο Hdn. 8.2.4 codd.; κατερηρειμμένα IG 5(1).538.22 (Sparta); κατηριμμένα ib. 12(5).1097.11 (Ceos, ii A.D.), 12(3).324.17 (Thera, ii A.D.).
• • II intr. in aor. 2, fall down, fall prostrate, [ὑπὸ ποταμοῦ] ἔργα κατήριπε κάλʼ αἰζηῶν Il. 5.92; κ. ἐς μέλαν ὕδωρ Theoc. 13.49: pf., τεῖχος μὲν γὰρ δὴ κατερήριπεν Il. 14.55.

κατερείπω, (ἐρείπω), niederwerfen, niederreißen ; ἃ (πόλις) καπνῷ κατερείπεται τυφομένα Eur. Hec. 477 ; in tmesi, κατὰ γάρ μιν ἐρείπει πῦρ Orak. bei Her. 7.140 ; σεισμοὶ κατήρειψαν πολὺ τῆς κατοικίας Strab. VI.259 ; τὸ τεῖχος κατερήρειπτο Hdn. 8.2.11 ; übh. zu Grunde richten, einen Menschen, Plut. Sol. 6. – Der aor.2 κατήριπον hat intr. Bdtg, niederfallen, hin-, zusammenstürzen, Il. 5.92, Theocr. 13.49, wie das II. perf., τεῖχος κατερήριπεν Il. 14.55.

†κατερείπω

[κατ-, κατα- 5.]

3 sing. aor. κατήριπε Il. 5.92.

3 sing. pf. κατερήριπε Il. 14.55.

To fall, be destroyed : τεῖχος κατερήριπεν Il. 14.55.

To suffer destruction, be ruined : ἔργα κατήριπεν αἰζηῶν Il. 5.92.

κατερείπω

• 1cast down ἔδοξ[ε γὰρ] τεκεῖν πυρφόρον ἐρι[ ] Ἑκατόγχειρα, σκληρᾷ [ ] Ἴλιον πᾶσάν νιν ἐπὶ π[έδον] κατερεῖψαι (v. τίκτω) Πα. 8A. 23.

κατερείπω , aor. κατήριπεν, perf. κατερήριπεν: aor. and perf., intr., fall down, be prostrated, fig., ‘fall away,’ ‘come to nought,’ Il. 5.92. (Il.)

κατερείπω fut. ψω

• • Ito throw or cast down, Orac. ap. Hdt.:—Pass. to fall in ruins, of Troy, Eur.
  • IIintr. in aor2 κατ-ήριπον, to fall down, fall prostrate, Il., Theocr.; so in perf., τεῖχος κατ-ερήριπεν Il.