κατερῶ
κατ·ερῶ (fut. d’un prés. inus. auquel se rattachent également le pf. κατείρηκα et le fut. antér. κατειρήσομαι)
1 exposer en détail, Hdt. 6, 69 ; Eur. Med. 1106 ; Ar. Pax 189, etc. ||
2 parler contre : τινος, Plat. Theæt. 125a, contre qqn ; τινός τινι, Xén. Cyr. 1, 4, 8, parler contre qqn à qqn, c. à d. dénoncer une personne à une autre ; τινα πρός τινα, Hdt. 3, 71 ; Plat. Rsp. 595b, accuser, dénoncer qqn auprès de qqn ||
➳ Fut. ion. κατερέω, Hdt. 3, 71.
κατερῶ, (s. ΕΡ), fut. zu κατεῖπον, ich werde aussagen, bestimmt aussprechen ; κατερῶ πρός γʼ ὑμᾶς ἐλευθέρως τἀληθῆ Ar. Nub. 518 ; Eur. Med. 1106 ; Ar. Pax 189 ; – τινός, gegen Einen sprechen, ihn anklagen, Xen. Cyr. 1.4.8 ; so auch κατερέω αὐτοὺς πρὸς τὸν μάγον Her. 3.71, ich werde sie bei ihm anzeigen ; vgl. Plat. Rep. X.595b. – So auch perf., ἐναντίον ἐμοῦ κατείρηκέ σου Plat. Theag. 125a ; u. pass., κατειρήσεται εἰς σέ, es wird dir gesagt werden, Her. 6.69.