κυνηγέτης
κυνηγέτης, a hunter, huntsman
Could not find κυνηγέτῃ in Logeion dictionaries.
κυνηγέτῃ Noun: masculine dative singular of κυνηγέτης
κῠνηγ-έτης, ου, ὁ, Dor. (never in Trag.) κυνᾱγέτᾱς Pi. N. 6.14:—
- huntsman, Od. 9.120, E. HF 860 (troch.), Hec. 1174, Pl. R. 432b, X. Cyn. 6.11, al., OGI 20 (iii B.C.); in pl. of certain δαίμονες, Pl.Com. 174.16, SIG 1040.9 (Piraeus, iv B.C.): metaph., of one who seeks fame, Pi. l.c.:—fem. κῠνηγ-έτις, Dor. -ᾱγέτις, ιδος, huntress, Ach.Tat. 8.12; epith. of Artemis, Corn. ND 34: as Adj., κ. αἰγανέα AP 6.115 (Antip.).
κυν·ηγέτης, ου (ὁ) [ῠ] qui mène des chiens (à la chasse), chasseur, Od. 9, 120 ; Eur. Rhes. 325, etc. ; Xén. Cyn. 6, 11, etc. ; fig. Pd. N. 6, 26 ||
➳ Dor. κυναγέτας [ᾱᾱ] Pd. l. c. ; Eur. Bacch. 869, 1187.
Étym. κύων, ἄγω.
κυνηγέτης, ὁ, der die Hunde führt, zur Jagd, der Jäger ; Od. 9.120 ; Eur. Herc.Fur. 860 u. öfter ; Plat. Euthyd. 290b u. sonst ; – dor. κυναγέτας, Pind. N. 6.26, Eur. Bacch. 869.
κυνηγέτης
ὁ
[κυν-, κύων + ἄγω. One who leads dogs.]
A hunter Od. 9.120.
For Pindar, see also: κυναγέτας
κυνηγέτης (κύων, ἡγέομαι): literally leader of dogs, i. e. hunter, pl., Od. 9.120†.
κυνηγέτης
κῠν-ηγέτης, ου,
- a hunter, huntsman, Od., Eur., etc.; κυναγέτας ἀμφὶ πάλᾳ one who seeks the prize in wrestling, Pind.:—fem. κυνηγέτις, Doric κυναγέτις, ιδος a huntress, Anth.