κυνηγέω

κῠνηγ-έω, Dor. -ᾱγέω Bion 1.60: pf. Pass. κεκυνηγῆσθαι Plb. 31.29.4: (κυνηγός):—

• hunt, chase, later form of κυνηγετέω, ὅταν κυνηγήσῃ [ὁ ἀετός] Arist. HA 619a33, cf. Plu. Pel. 8, etc.: metaph., pursue, persecute, τινα Pl. Ep. 349c, etc.

κυνηγέω, = κυνηγετέω, jagen ; Arist. H.A. 10.22 ; Plut. Pelop. 8 ; Sp.; θῆρας Ath. XIII.539d ; auch übertr. auf Menschen, Plat. epist. VII.349b ; Plut. Alc. 6 ; vgl. Lobeck zu Phryn. 432.

κυνηγέω κῠνηγέω, κυνηγός

• to hunt, chase, later form of κυνηγετέω, Plut.