ποθέν
ποθέν, adv. ou particule enclit. de quelque part, Il. 9, 380 ; Od. 7, 52 ; Eschl. Pers. 354, etc. ; Plat. Rsp. 544d ; joint à un autre adv. ἐντεῦθέν ποθεν (v. ἐντεῦθεν) de quelque endroit là.
Étym. *πός, -θεν.
ποθέν, neutre de ποθείς.
ποθέν, enklitisch, irgendwoher ; Hom. gew. εἴ ποθεν ἔλθοι u. ä.; νῦν δʼ αὖ τρίτος ἦλθέν ποθεν σωτήρ, Aesch. Ch. 1069 ; μή με λάθῃ προσπεσών ποθεν, Soph. Phil. 156 ; Tr. 734 ; in Prosa überall ; σὺ δʼ ἄν τι ἔχῃς βέλτιόν ποθεν λαβεῖν, Plat. Crat. 246b ; ἐντεῦθέν ποθεν, Phaedr. 270c ; ἐκ βιβλίου ποθὲν ἀκούσας, 268c ; ἀρχόμενοί ποθεν ἄνωθεν, Phil. 44d ; Sp. überall. – Mit πόθεν auf ΠΟΣ zurückzuführen.
ποθέν
enclitic
[cf. πόθεν.]
- 1
From some or any place or quarter : ἐλθών ποθεν Od. 1.115, Od. 20.224. Cf. Od. 1.414, Od. 2.351, Od. 7.52, Od. 14.374, Od. 18.376, Od. 21.195, Od. 24.149.
In reference to finding, somewhere : εἴ ποθεν ἐξεύροι Il. 18.322.
- 2
From any source : εἴ ποθεν ἄλλα γένοιτο Il. 9.380. Cf. Od. 5.490, Od. 22.62.
- 1