ποθητικός
ποθητικός, disposed to long for
ποθ-ητικός, ή, όν,
- disposed to long for, τὸ ὀρεκτικὸν καὶ π. τινός Metop. ap. Stob. 3.1.115.
ποθητικός, ή, όν, enclin à désirer, à regretter, Métop. (Stob. Fl. 1, 64).
Étym. ποθητός.
ποθητικός, verlangend, sehnend, Sp.