προσαγορευτικός
προσαγορευτικός, of address
Could not find προσαγορευτικὰ in Logeion dictionaries.
προσαγορευτικὰ neuter nominative plural, neuter vocative plural, neuter accusative plural, feminine nominative dual, feminine vocative dual, feminine accusative dual, feminine nominative singular, feminine vocative singular of προσαγορευτικός
προσᾰγορ-ευτικός, ή, όν,
- of address or greeting, γράμματα J. AJ 15.6.3.
- II as Subst., -κόν, τό, present given on first meeting, οὐ δωρεάν, ἀλλὰ τῆς πρώτης ἐς ὑμᾶς ἐντεύξεως προσαγορευτικόν App. BC 3.44.
- 2 Gramm., vocative case, Stoic. 2.61.
προσαγορευτικός, ή, όν [ᾰ]
I dont on se sert pour adresser la parole à qqn ou pour saluer, Jos. A.J. 15, 6, 3 ||
II subst. τὸ προσαγορευτικόν :
1 présent de bienvenue, App. Civ. 3, 44 ||
2 vocatif, t. de gr. DL. 6, 67.
Étym. προσαγορεύω.
προσαγορευτικός, ή, όν, anredend, benennend ; bei den Gramm. τὸ προσαγορευτικόν, sc. πτῶμα, der Vocativ, Diog.L. 6.67.