προσαγορευτέος
προσαγορευτέος, to be called
προσᾰγορ-ευτέος, α, ον,
- to be called or named, Pl. Phd. 104a.
- 2 προσαγορευτέον, one must call, τινὰ ποιητήν Arist. Po. 1447b23, cf. Gal. 5.506.
προσαγορευτέος, α, ον [ᾰ] vb. de προσαγορεύω, Plat. Phæd. 104a ; au neutre, Arstt. Poet. 1, 12.
προσαγορευτέος
προσᾰγορευτέος, η, ον,
verb. adj. from προσᾰγορεύω
- Ito be called or named, Plat.
- IIπροσαγορευτέον, one must call, τινά τι Arist.