προσαγορευτικός
προσαγορευτικός, of address
προσᾰγορ-ευτικός, ή, όν,
- of address or greeting, γράμματα J. AJ 15.6.3.
- II as Subst., -κόν, τό, present given on first meeting, οὐ δωρεάν, ἀλλὰ τῆς πρώτης ἐς ὑμᾶς ἐντεύξεως προσαγορευτικόν App. BC 3.44.
- 2 Gramm., vocative case, Stoic. 2.61.
προσαγορευτικός, ή, όν [ᾰ]
I dont on se sert pour adresser la parole à qqn ou pour saluer, Jos. A.J. 15, 6, 3 ||
II subst. τὸ προσαγορευτικόν :
1 présent de bienvenue, App. Civ. 3, 44 ||
2 vocatif, t. de gr. DL. 6, 67.
Étym. προσαγορεύω.
προσαγορευτικός, ή, όν, anredend, benennend ; bei den Gramm. τὸ προσαγορευτικόν, sc. πτῶμα, der Vocativ, Diog.L. 6.67.