προσφεύγω
προσφεύγω, to flee for refuge to
Could not find προσπεφευγώς in Logeion dictionaries.
προσπεφευγώς perfect active participle masculine nominative singular, perfect active participle masculine vocative singular of προσφεύγω
προσφεύγω,
- flee for refuge to, c. dat., Plu. Pomp. 46, Cic. 3, POxy. 488.23 (ii A.D.), cf. J. AJ 1.19.8, Sm. Ez. 29.16.
προσ·φεύγω :
1 se réfugier auprès de, dat. Plut. Pomp. 46, etc. ||
2 être accusé en outre, Dém. 977, 27, vb. προσφευκτέον.
προσφεύγω, (φεύγω), hinzufliehen, seine Zuflucht wozu nehmen, τοῖς βωμοῖς Plut. Pomp. 46, u. a.Sp. – Aber οὐκ εἶναι δίκην προσφευκτέον, Dem. 37.38, ist = er muß nicht einer Klage ausgesetzt sein.
προσφεύγω
fut. -φεύξομαι
- to flee for refuge to, τινί Plut.