προσποιητός
προσποιητός, taken to oneself, assumed, affected, pretended
Found προσποιητὸς with different accentuation.
προσποιητὸς masculine nominative singular, feminine nominative singular of προσποιητός
προσποι-ητός, όν, or ή, όν Demarat. ap. Plu. Par.min. 2.309d, or προσποίητος:—
- taken to oneself, assumed, affected, pretended, ἐραστής Pl. Ly. 222a; ἔχθραι D. 58.39; ἡ π. καλοκἀγαθία Din. 3.18; φιλανθρωπία Arist. VV 1251b3; φυγή Demarat. l.c. Adv. -ητῶς or -ήτως, opp. τῷ ὄντι, Pl. Tht. 174d, cf. D.C. 44.47, etc.: neut. pl. προσποιητά as Adv., Babr. 103.5, 106.17.
- 2 to be adopted, Stoic. 1.57.
προσποιητός, ή, όν ou προσποίητος, ος, ον, feint, simulé, Plat. Lys. 222a ; Dém. 1334 fin ; Arstt. Virt. et vit. 7, 2 ; adv. προσποιητά, Babr. 103, 5 ; 106, 17, par feinte ||
➳ προσποίητος, ος, ον, Din. 110, 34.
Étym. vb. de προσποιέω.
προσποιητός, od. προσποίητος, angenommen, erheuchelt, nachgeahmt ; Ggstz γνήσιος, Plat. Lys. 222a ; οὐ προσποιήτως, ἀλλὰ τῷ ὄντι γελῶν, Theaet. 1744 ; Dem. u. Sp., wie Dion.Hal. 6.70 ; – υἱός, ein angenommener, adoptierter Sohn.
προσποιητός, όν
- taken to oneself, assumed, affected, pretended, Dem.:—adv. -τῶς or -τως, opp. to τῷ ὄντι, Plat.; also προσποιητά as adv., Babr.