προστυχής
προστυχής, engaged in
Could not find προστυχεῖς in Logeion dictionaries.
προστυχεῖς masculine accusative plural, feminine accusative plural, masculine nominative plural, masculine vocative plural, feminine nominative plural, feminine vocative plural of προστυχής
προστῠχής, ές,
- engaged in or acquainted with, ταῖς τιθασείαις τῶν ἰχθύων Pl. Plt. 264c; π. [τῇ στερεομετρίᾳ] γεγονότες Id. Epin. 990e; τῷ βίῳ ib. 973c, etc.; π. γίνεται,= προστυγχάνει, Id. Lg. 955d. Adv. -χῶς by chance, Numen. ap. Eus. PE 14.5.
προστυχής, ής, ές [ῠ]
1 qui rencontre, dat. Plat. Leg. 955d ||
2 qui s’adonne à, dat. Plat. Pol. 264c, Epin. 990d, etc.
Étym. προστυγχάνω.
1. bekend met,
2. tegemoet tredend:
προστυχής, ές, das, was Einem zustößt, begegnet, zufällig begegnend ; προστυχὴς γίγνεται = προστυγχάνει, Plat. Legg. XII.954d, epinom. 973b u. öfter ; τῷ βίῳ, im Leben Unglückssälle gehabt habend ; – sich wobei befindend, womit beschäftigt, φιλοσοφίᾳ, τέχνῃ u. dgl., Sp.