πρόστριμμα
πρόστριμμα, that which is rubbed on
πρόσ-τριμμα, ατος, τό,
- that which is rubbed on: metaph., that which is inflicted upon one, esp. a brand, disgrace, πόλει π. ἄφερτον ἐνθείς A. Ag. 395 (lyr.).
- II pl., tooth powders, Gal. 12.875, Aët. 5.25.
πρόστριμμα, ατος (τὸ)
1 disgrâce, infortune qui s’attache à qqn, Eschl. Ag. 395 ||
2 débris, fragment, Plut. M. 99c.
Étym. προστρίβω.
πρόστριμμα, τό, was angerieben wird, das Angehängte, Zugefügte, bes. Schmach, Unglück, wie πόλει πρόστριμμʼ ἄφερτον ἐνθείς, Aesch. Ag. 384 ; bei Plut. de fortuna p. 308 zw.
πρόστριμμα
from προστρί_βω
πρόστριμμα, ατος, τό,
- that which is rubbed on: metaph. an affliction, Aesch.