προστυχής
προστυχής, engaged in
προστῠχής, ές,
- engaged in or acquainted with, ταῖς τιθασείαις τῶν ἰχθύων Pl. Plt. 264c; π. [τῇ στερεομετρίᾳ] γεγονότες Id. Epin. 990e; τῷ βίῳ ib. 973c, etc.; π. γίνεται,= προστυγχάνει, Id. Lg. 955d. Adv. -χῶς by chance, Numen. ap. Eus. PE 14.5.
προστυχής, ής, ές [ῠ]
1 qui rencontre, dat. Plat. Leg. 955d ||
2 qui s’adonne à, dat. Plat. Pol. 264c, Epin. 990d, etc.
Étym. προστυγχάνω.
1. bekend met,
2. tegemoet tredend:
προστυχής, ές, das, was Einem zustößt, begegnet, zufällig begegnend ; προστυχὴς γίγνεται = προστυγχάνει, Plat. Legg. XII.954d, epinom. 973b u. öfter ; τῷ βίῳ, im Leben Unglückssälle gehabt habend ; – sich wobei befindend, womit beschäftigt, φιλοσοφίᾳ, τέχνῃ u. dgl., Sp.