πρόστροπος
πρόστροπος, a suppliant
πρόστροπ-ος, ὁ,
- = προστρόπαιος I.1, suppliant, τινος S. Ph. 773: abs., Id. OT 41.
- II accursed, Phot. s.v. προστρόπαιος.
πρόστροπος, ος, ον, suppliant, Soph. O.R. 41 ; τινος, Soph. Ph. 773, qui supplie qqn.
Étym. προστρέπω.
πρόστροπος, zugewendet, bes. mit Flehen gewendet, τινός, an Einen, Soph. Phil. 762 ; vgl. ἱκετεύομέν σε πάντες οἵδε πρόστροποι, O.R. 41 ; einzeln in sp. Prosa, wie προστρόπαιος.
πρόστροπος, ον,
προστρέπω
- like προστρόπαιος, a suppliant, τινος Soph.; absol., Soph.