στασιαστικός
στασιαστικός, seditious, factious
Could not find στασιαστικούς in Logeion dictionaries.
στασιαστικούς masculine accusative plural of στασιαστικός
στᾰσι-αστικός, ή, όν,
- seditious, factious, opp. πολιτικός, Pl. Plt. 303c; λόγοι Aeschin. 3.208; πράττειν οὐδὲν σ. Plu. Cor. 6. Adv., -κῶς ἔχειν to be factious, πρός τινας D. 9.21, 18.61; σ. χρῆσθαι τοῖς ὀστρακισμοῖς in a factious spirit, Arist. Pol. 1284b22.
στασιαστικός, ή, όν [τᾰ] séditieux, Plat. Pol. 303c ; Eschn. 83, 34 ; Plut. Cor. 6.
Étym. στασιάζω.
1. van pers. geneigd tot partijstrijd, partijdig;
2. van zaken partijstrijd aanwakkerend, opruiend, oproerig.
στασιαστικός, aufrührerisch ; Ggstz πολιτικός, Plat. Prot. 303c ; στασιαστικῶς ἔχειν, Ggstz von ὁμονοητικῶς ἔχειν, = στασιάζειν, Phaedr. 263a ; vgl. κακῶς ἔχοντας πρὸς ἑαυτοὺς καὶ στασιαστικῶς, Dem. 18.61 ; u. Sp., στασιαστικὰ πράττειν, DC. 57.4.
στασιαστικός
στᾰσιαστικός, ή, όν
- seditious, factious, Plat., etc.: Adv., στασιαστικῶς ἔχειν to be factious, Dem.