στασιαστικός

στᾰσι-αστικός, ή, όν,

• seditious, factious, opp. πολιτικός, Pl. Plt. 303c; λόγοι Aeschin. 3.208; πράττειν οὐδὲν σ. Plu. Cor. 6. Adv., -κῶς ἔχειν to be factious, πρός τινας D. 9.21, 18.61; σ. χρῆσθαι τοῖς ὀστρακισμοῖς in a factious spirit, Arist. Pol. 1284b22.

στασιαστικός, aufrührerisch ; Ggstz πολιτικός, Plat. Prot. 303c ; στασιαστικῶς ἔχειν, Ggstz von ὁμονοητικῶς ἔχειν, = στασιάζειν, Phaedr. 263a ; vgl. κακῶς ἔχοντας πρὸς ἑαυτοὺς καὶ στασιαστικῶς, Dem. 18.61 ; u. Sp., στασιαστικὰ πράττειν, DC. 57.4.

στασιαστικός στᾰσιαστικός, ή, όν

• seditious, factious, Plat., etc.: Adv., στασιαστικῶς ἔχειν to be factious, Dem.