συγγνωστός
συγγνωστός, to be pardoned, pardonable, allowable
Could not find συγγνωστὸν in Logeion dictionaries.
συγγνωστὸν masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of συγγνωστός
συγ-γνωστός, όν, also ή, όν Sch. S. Tr. 727:—
- pardonable, allowable, E. Heracl. 435, 981, Ar. Th. 418, Phld. Mort. 20, etc.; συγγνωστόν or συγγνωστά ἐστι, c. inf., S. Fr. 352, E. Alc. 139, Med. 491, 703, cf. Ba. 1039: c. part., αὐτοῖς συγγνωστὰ πλάττουσιν . . they may be forgiven for . ., v.l. in Plu. Comm.not. 2.1083f.
- 2 of persons, σ. τῆς φιλοτιμίας Philostr. VS 1.8.3, cf. Max.Tyr. 4.3: c. part., σ. ἐπικλασθείς for being . ., Plu. Cor. 36, cf. Luc. Anach. 34; σ. εἰ . . Id. DDeor. 9[6].3.
συγγνωστός, ός, όν, pardonnable, excusable, Eur. Her. 435, 981, etc. ; Ar. Th. 418, etc. ; Luc. Salt. 5 ; συγγνωστόν ἐστι ou συγγνωστά ἐστι, avec l’inf. Soph. fr. 323 Dind. ; Eur. Alc. 140 ; Luc. D. deor. 6, 3, c’est chose pardonnable de, que ou si, etc. ; αὐτοῖς συγγνωστόν, avec un part. Plut. M. 1083f, c’est chose pardonnable pour eux de, etc., ils sont excusables de, etc. ; συγγνωστός avec un part. Plut. Cor. 36, (il est) excusable de, etc.
Étym. vb. de συγγιγνώσκω.
συγγνωστός, verziehen, zu verzeihen ; Soph. frg. 323 ; Eur. Hec. 1107 u. öfter ; ξύγγνωστος, Ar. Th. 418.
συγγνωστός
συγ-γνωστός, όν
verb. adj.
- to be pardoned, pardonable, allowable, Eur., etc.:— συγγνωστόν or συγγνωστά ἐστι, c. inf., Eur.