φιλόδοξος
φιλόδοξος, loving honour
Could not find φιλοδοξότατος in Logeion dictionaries.
φιλοδοξότατος masculine nominative singular superlative of φιλόδοξος
φῐλόδοξ-ος, ον, (δόξα)
- loving fame or glory, Pl. R. 480a, Phld. Lib. p.61 O. (prob., Comp.); περί τι Arist. Rh. 1387b33; in bad sense, Ph. 2.32, al.; εἰς τοὺς Ἕλληνας Plb. 7.8.6: Sup., Id. 32.8.5; τὸ φ. Luc. Peregr. 38. Adv. -ξως JHS 54.141 (Delos, ii B. C.), OGI 339.98 (Sestos, ii B. C.), etc.: Sup. -ότατα Supp.Epigr. 1.397.9 (Samos, i A. D.).
φιλό·δοξος, ος, ον [ῐ]
1 qui s’attache à une opinion, p. opp. à φιλόσοφος, Plat. Rsp. 480a ; Arstt. Rhet. 2, 10, 3 ||
2 qui aime la gloire ou la renommée, Pol. 7, 8, 6 ; τὸ φιλόδοξον, Luc. Per. 38, l’amour de la gloire ||
Sup. -ότατος, Pol. 32, 23, 5.
Étym. φ. δόξα.
φιλόδοξος, 1) ehrliebend, ehrsüchtig, ehrbegierig ; Plat. Rep. V.480 ; Pol. 32.23.5 u. Sp., wie Plut. philos. c. princ. 1.
2) seine eigne Meinung liebend, u. übh. für eine Meinung eingenommen, Sp.
2) seine eigne Meinung liebend, u. übh. für eine Meinung eingenommen, Sp.
φιλόδοξος
φῐλό-δοξος, ον,
δόξα
- loving honour or glory, Plat.: τὸ φιλόδοξον, φιλοδοξία, Luc.