ἀδικητέον
ἀδικητέον, one ought to do wrong
ἀδικ-ητέον,
- one ought to do wrong, Pl. R. 365e; φαμὲν ἑκόντας ἀ. εἶναι Id. Cri. 49a.
hay que cometer una injusticia
εἰ δ' οὖν πειστέον, ἀδικητέον
οὐδενὶ τρόπῳ φαμὲν ... ἀδικητέον εἶναι
ἀδικητέον [ᾰῐ] vb. d’ἀδικέω, Plat. Crit. 49a.
ἀδικητέον
- one must do wrong, Plat.