ἀκμή
ἀκμή, a point, edge
- point, edge: prov., ἐπὶ ξυροῦ ἀκμῆς on the razorʼs edge (v. sub ξυρόν); ἀ. φασγάνου, ὅπλων, Pi. P. 9.81, Plb. 15.16.3 (pl.); ὀδόντων Pi. N. 4.63, etc.; λόγχης ἀκμή E. Supp. 318; κερκίδων ἀκμαί S. Ant. 976; ἀμφιδέξιοι ἀ. both hands, Id. OT 1243; ποδοῖν ἀ. feet, ib. 1034; ἔμπυροι ἀκμαί pointed flames, E. Ph. 1255, cf. πυρὸς ἀκμαί Epicr. 6 codd.
- II highest or culminating point of anything, flower, prime, zenith, esp. of manʼs age, ἀκμὴ ἥβης S. OT 741; ἐν τῇδε τοῦ κάλλους ἀκμῇ Cratin. 195; σώματός τε καὶ φρονήσεως Pl. R. 461a; μέτριος χρόνος ἀκμῆς 460e; ὀξυτάτη δρόμου ἀ. ibid.; ἀ. βίου X. Cyr. 7.2.20, etc.; ἐν ταύταις ταῖς ἀ. Isoc. 7.37; ἐν ἀκμῇ εἶναι, of corn, to be ripe, Th. 4.2; ἀκμὴν ἔχειν τῆς ἄνθης Pl. Phdr. 230b; τοσοῦτον τῆς ἀ. ὑστερῶν Isoc. Ep. 6.4; τῆς ἀ. λήγειν begin to decline, Pl. Smp. 219a:—in various relations, ἀ. ἦρος spring-prime, Pi. P. 4.64; ἀ. θέρους mid-summer, X. HG 5.3.19; βραχεῖα ἀ. πληρώματος Th. 7.14; ἀ. τοῦ ναυτικοῦ flower of their navy, Id. 8.46; ἀ. τῆς δόξης Id. 2.42; ἡ ἀ. τῆς Σπάρτης, τῶν νέων Demad. 12; ἀ. νούσου crisis of disease, Hp. Acut. 38:—generally, strength, vigour, ἐν χερὸς ἀκμᾷ Pi. O. 2.63, cf. A. Pers. 1060; ἀ. ποδῶν swiftness, Pi. I. 8(7).41, cf. A. Eu. 370; φρενῶν Pi. N. 3.39; συμπεσεῖν ἀκμᾷ βαρύς cj. Id. I. 4(3).51: periphr. like βία, ἀκμὴ Θησειδᾶν S. OC 1066.
- 2 Rhet., ἀκμὴ λόγου supreme effort, culmination, climax, Hermog. Inv. 4.4, Id. 1.10; pl., ib. 11, cf. Philostr. VS 1.25.7.
- III of Time, like καιρός, the time, i.e. best, most fitting time, freq. in Trag., ἡνίκʼ ἂν δὴ πρὸς γάμων ἥκητʼ ἀκμάς S. OT 1492; ἔργων, λόγων, ἕδρας ἀκμή time for doing, speaking, sitting still, Id. El. 22, Ph. 12, Aj. 811: c. inf., κοὐκέτʼ ἦν μέλλειν ἀ. A. Pers. 407, cf. Ag. 1353; ἀπηλλάχθαι δʼ ἀ. S. El. 1338; σοὶ . . ἀ. φιλοσοφεῖν Isoc. 1.3; ὁ καιρὸς ἔστʼ ἐπʼ αὐτῆς τῆς ἀκμῆς Ar. Pl. 256; ἐπʼ ἀκμῆς εἶναι, c. inf., to be on point of doing, E. Hel. 897; εἰς ἀκμὴν ἐλθὼν φίλοις in the nick of time, E. HF 532; ἐπʼ αὐτὴν ἥκει τὴν ἀκμήν it is come to the critical time, D. 4.41; ἀκμὴν εἴληφεν have reached a critical moment, Isoc. Ep. 1.1, cf. Plu. Sol. 12, 15, QConv. 656f.
- IV eruption on face, Cass. Pr. 13, Aët. 7.110, 8.13 (f.l. ἀκνάς, whence mod. acne).
I filo
φασγάνου
ὅπλων
ὀδόντων
(ὀνύχων)
• prov.
ἐπὶ ξυροῦ ἵσταται ἀκμῆς
(la suerte, decisión) se asienta en el filo de una navaja, el momento es decisivo
• punta
λόγχης
δούρατος
κερκίδων
ἔμπυροι ἀκμαί
lenguas de fuego
• de las extremidades del cuerpo
ποδῶν ἀκμαί
plantas de los piesδιατόρους ποδοῖν ἀκμάς
extremidades de los pies atravesadasκόμην σπῶσ' ἀμφιδεξίοις ἀκμαῖς
arrancándose el pelo con sus dos manos
II
1 c. nombres de frutos maduración, sazón
πρὶν τὸν σῖτον ἐν ἀκμῇ εἶναι
εἰς ἀκμὴν ἐλθεῖν
καυλῶν
2 ref. a la vida humana madurez, florecimiento
βίου θαλέθοντος ἐν ἀκμῇ
χρόνος ἀκμῆς εἴκοσι ἔτη γυναικὶ, ἀνδρὶ τριάκοντα
ἀ. ἥβης
ἀ. ἡλικίας
ὡς μέσος ἀκμήν
en la flor de la edadἀ. τῶν νέων
la flor de la juventud (c. un doble sent. sexual)οἱ ἐν ἀκμῇ
los jóvenes
• perifr.
ἀ. Θησειδᾶν
los Teseidas
3 c. conceptos que admiten gradación culminación, grado máximo, madurez, colmo c. gen. de abstr.
ἀ. τοῦ κάλλους
φρενῶν
(ὄψεως)
ῥώμης
ἰσχύος
σώματός τε καὶ φρονήσεως
δόξης
φρονημάτων
πάθους
ἀ. εὐτυχίας
el colmo de la buena suerte
• c. concr. máximo vigor
χερός
ποδῶν
ref. la velocidad de Aquilesτῆς ἄνθης
χερός
• c. palabras que indican actividad momento culminante
ἐγχέων
del combateἀγῶνος
ἀσκήσεων
δρόμου
μάχη ἀκμὴν ἔχει
• medic. esp. ref. a la enfermedad y frec. en plu. momento de mayor intensidad, clímax, acmé, de las fiebres, inflamaciones e hinchazones máxima subida op. ἀρχή, ἀρχαί ‘comienzo’
τῆς νούσου ἡ ἀκμή
κατὰ τὰς ἀρχὰς ... τῶν ὀξυτάτων πυρετῶν
ἀκμὰς μὲν σφοδροτάτας ἴσχοντες
ἐν ὑπερβολῇ καυσοῦ κατὰ τὰς ἀκμάς
αἱ ἀκμαὶ τῶν φλεγμονῶν
el punto máximo al que llega la inflamación
• concr.,
κάλλιστον ... πρὸς τὰς ἀκμὰς καὶ ἑλκώσεις πάσας
de un remedioὑποπύοις ἐν ἀκμαῖς
• ret.
ἀ. λόγου
culminación, clímax del discursoὑποθέσεων
4 concr. la flor, la crema, lo más escogido
τοῦ ναυτικοῦ
ἀ. τῆς Σπάρτης
τῶν νέων
III temp.
1 el filo, la culminación, a mediados
ἦρος
ἀ. θέρους
ἀ. καύματος
χειμῶνος
2 tiempo oportuno, justo, momento de
ἐπ' αὐτὴν ἥκει τὴν ἀκμήν
ἀκμὴν εἴληφεν
alcanzó el momento críticoκοὐκέτ' ἦν μέλλειν ἀ.
τὸ μὴ μέλλειν δ' ἀκμή
ἀπηλλάχθαι δ' ἀκμή
φιλοσοφεῖν
ἐπ' ἀκμῆς εἶναι ... ἰδεῖν
ἀ. ἔργων
λόγων
εἰς ἀκμὴν ἐλθὼν φίλοις
llegando en el momento oportuno para tus seres queridos
IV adv. ἀκμήν
1 en la culminación Cratin.408
• con mucho
ἀπῆλθον ... ἀκμὴν ἔμπροσθεν αὐτῶν
les aventajé con mucho
2 en este momento de ahora, en el pasado en ese momento, entonces
ἀκμὴν δ' ὅσα τὰ κύμβαλ' ἠχεῖ
τὰ σκευοφόρα ... ἀ. διέβαινε
ἀ. ἐκεῖνος ... ἐνεσκευάζετο
• todavía Hyp.Fr.116, Plb.1.13.12, Theoc.4.60, Eu.Matt.15.16, PGen.14.13 (byz.), Pall.H.Laus.35.9,
ἀκμὴν ἔτι
•Cf.
ayuno, abstinencia
ἄκμηνος ... παρὰ τὴν ἀκμήν· οὕτω τὴν ἀσιτίαν Αἰολεῖς λέγουσι
•Dud. si se trata de un término acuñado para explicar etim.
1. punt, uiteinde:
2. hoogtepunt, volle bloei:
3. (precies het) juiste moment:
1) die Spitze, Schärfe ; ἐπὶ ξυροῦ ἀκμῆς, sprichw., auf der Schärfe des Schermessers, im entscheidenden Moment, Il. 10.173 νῦν γὰρ δη πάντεσσιν ἐπὶ ξυροῦ ἵσταται ἀκμῆς ἢ μάλα λυγρὸς ὄλεθρος Ἀχαιοῖς ἠὲ βιῶναι (ἅπαξ εἰρημ.); Aristonic. Scholl. ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ τὰ πράγματα ἡμῶν τριχὸς ἤρτηται, ὅ ἐστιν ἐν ἐσχάτῳ κινδύνῳ ἐστὶν καὶ ἐπὶ ὀξύτητος κινδύνων, μεταφορικῶς ; – ἐπὶ ξ. ἀκ. ἔχεσθαι Her. 6.11 ; Theogn. 557 ; ἀκμη κερκίδων Soph. Ant. 964 ; βελέων Phil. 1036 ; φασγάνων Eur. Or. 1469 ; Pind. P. 9.84 ; ἔγχεος N. 6.54, λόγχας 10.60 ; Eur. Suppl. 316 ; Plut. Aemil. 19 ; ὅπλων Pol. 15.16.3 ; τριαίνης Luc. merc. cond. 3. Von den Extremitäten des Körpers, ποδῶν ἀκμαί Soph. O.R. 1034 ; κεράτων Ael. H.A. 10.10 ; Soph. sagt sogar ἀμφιδέξιοι ἀκμαί, die Spitzen beider Hände, O.R. 1243. Bei Eur. Bacch. 1159 sind ἔμπυροι ἀκμαί Flammenspitzen.
2) die höchste Blüte u. Kraft, ἥβης Soph. O.R. 741 ; ἰσχύος Pind. Ol. 1.96 ; τῶν νέων Ar. Eccl. 720 ; σώματος Plat. Rep. V.461a ; ἄνθης Phaedr. 230d ; βίου Xen. Cyr. 7.2.20. Dah. οἱ ἐν ἀκμῇ, die im besten Jünglingsalter, Pol. 6.37.9 ; ἀνὴρ ἀνθοῦσαν ἀκμὴν ἔχων Isocr. 5.10 ; ἐν αὐταῖς ταῖς ἀκμαῖς, entgegengesetzt dem παῖδες ὄντες, 7.57. Uebh. Kraft, χερῶν Aesch. Pers. 1017 ; vgl. Pind. Ol. 2.69 ; δεινὰ Θησειδᾶν ἀκμή Soph. O.C. 1068 ; τοῦ ναυτικοῦ Thuc. 8.46 ; ὀλίγη ἀκμὴ πληρώματος 7.14, wenige kräftige Mannschaft auf den Schiffen ; πρὶν τὸν σῖτον ἐν ἀκμῇ εἶναι, ehe das Getreide reif war ; ἀκμή θέρους Xen. Hell. 5.3.19, Hochsommer ; ἦρος Pind. P. 4.64 ; χειμῶνος Arr. 1.24.8.
3) Die rechte, angemessene Zeit, Plat. Def. 414a καιρὸς χρόνου ἀκμη πρὸς τὸ συμφέρον ; ἢν δʼ ὑστερίζῃ τῆς τεταγμένης ἀκμῆς Alex. Ath. IX.379c (v. 10); ἀκμή σοι φιλοσοφεῖν Isocr. 1.3 ; καιρῶν ἀκμῆς τυχεῖν, den rechten Augenblick treffen, 2.33 ; παριέναι, διαφθείρειν Plat. Rep. V.460a ; Plut. Nic. 14 ; mit dem inf. Aesch. Pers. 399, Ag. 1326 ; Soph. El. 1330 ; ἀκμή ἔργων, rechte Zeit zum Handeln, El. 22 ; ἕδρας, zum Sitzen, Aj. 798 ; λόγων Phil. 12 ; vgl. Ar. Plut. 255 ; Plut. oft, z.B. πράξεων Nic. 14 ; εἰς ἀκμὴν ἐλθεῖν, zur rechten Zeit kommen, Eur. Herc.Fur. 526 ; πρὸς γάμων ἥκειν ἀκμάς, zu dem Punkte kommen, wo man heiraten soll, Soph. O.R. 1492 ; νῦν ἐπʼ αὐτὴν ἥκει τὴν ἀκμήν, zum entscheidenden Augenblick, Dem. 4.41.
4) der höchste Grad einer Sache, δόξης Thuc. 2.42 ; vgl. 7.14, 8.46 ; ὀξυτάτη δρόμου ἀκμή Plat. Rep. V.460c ; μάχης Plut. Caes. 6 ; Pind. P. 1.11 ἐγχέων, Speerkampf ; πάθους Luc. Abdic. 16.
-ῆς, ἡ.
An edge: ξυροῦ Il. 10.173.
- Ia point, edge: proverb., ἐπὶ ξυροῦ ἀκμῆς on the rasorʼs edge (v. ξυρόν) ; ἀμφιδέξιοι ἀκμαί the fingers of both hands, Soph.; ποδοῖν ἀκμαί the toes, Soph.
- IIthe highest point of anything, the bloom, flower, prime, of manʼs age, Lat. flos aetatis, ἀκμὴ ἥβης Soph.; ἀκμὴ βίου Xen.; ἐν ἀκμῆι εἶναι ἀκμάζειν, Plat.; ἀκμὴν ἔχειν, of corn, to be ripe, Thuc.; also of time, ἀ. ἦρος the spring-prime, Pind.; ἀ. θέρους mid-summer, Xen.; ἀ. τῆς δόξης Thuc.; periphr. like βία, ἀκμὴ Θησειδᾶν Soph.
- IIIlike καιρός, the best, most fitting time, Trag.; ἔργων, λόγων ἀκμή the time for doing, speaking, Soph.; ἀκμή ἐστι, c. inf., ʼtis high time to do, Aesch.; ἐπʼ ἀκμῆς εἶναι, c. inf., to be on the point of doing, Eur.; ἐπʼ αὐτὴν ἥκει τὴν ἀκμήν ʼtis come to the critical time, Dem.
- IVἀκμήν, acc. of ἀκμή, used as adv., just, Xen.
- 2yet, still, Theocr., NTest.
-
…δʼ ἑορτάς, ἔνθεν οὐ κεκλαυμέναι πρὸς οἶκον ἵξεσθʼ ἀντὶ τῆς θεωρίας ; ἀλλʼ ἡνίκʼ ἂν δὴ πρὸς γάμων ἥκητʼ ἀκμάς, τίς οὗτος ἔσται, τίς παραρρίψει, τέκνα, τοιαῦτʼ ὀνείδη λαμβάνων, ἃ ταῖς ἐμαῖς γοναῖσιν ἔσται σφῷν…
Sophocles, Oedipus Tyrannus
-
…, τὸ μὲν αἰσχρὸν τοῦ λόγου ἔφυγον, τὸ δʼ ἔργον τῷ σώματι ὑπέμειναν καὶ διʼ ἐλαχίστου καιροῦ τύχης ἅμα ἀκμῇ τῆς δόξης μᾶλλον ἢ τοῦ δέους ἀπηλλάγησαν. καὶ οἵδε μὲν προσηκόντως τῇ πόλει τοιοίδε ἐγένοντο · τοὺς δὲ λοιποὺς…
Thucydides, The Peloponnesian War
-
…καὶ δνοφεράν τινʼ ἀχλὺν κατὰ δώματος αὐδᾶ ται πολύστονος φάτις. ; μάλα γὰρ οὖν ἁλομένα ἀνέκαθεν βαρυπεσῆ καταφέρω ποδὸς ἀκμάν, σφαλερὰ καὶ τανυδρόμοις κῶλα, δύσφορον ἄταν. ; μένει γάρ. εὐμήχανοί τε καὶ τέλειοι, κακῶν τε…
Aeschylus, Eumenides
-
…, ἀλλʼ ἀγρίαις κατεῖχʼ ἀεὶ πᾶν στρατόπεδον δυσφημίαις, βοῶν, στενάζων. ἀλλὰ ταῦτα μὲν τί δεῖ λέγειν ; ἀκμὴ γὰρ οὐ μακρῶν ἡμῖν λόγων, μὴ καὶ μάθῃ μʼ ἥκοντα κἀκχέω τὸ πᾶν σόφισμα, τῷ νιν αὐτίχʼ αἱρήσειν…
Sophocles, Philoctetes
-
…ἀπλήστου τῆσδε σὺν χαρᾷ βοῆς εἴσω παρέλθεθʼ, ὡς τὸ μὲν μέλλειν κακὸν ἐν τοῖς τοιούτοις ἔστʼ, ἀπηλλάχθαι δʼ ἀκμή. πῶς οὖν ἔχει τἀντεῦθεν εἰσιόντι μοι ; καλῶς · ὑπάρχει γάρ σε μὴ γνῶναί τινα. ἤγγειλας, ὡς…
Sophocles, Electra
-
…, πῶς κορευθήσῃ καλῶς ; ποίας τυχοῦσα συζύγου τῷ σῷ πατρί ; μή σοί τινʼ αἰσχρὰν προσβαλοῦσα κληδόνα ἥβης ἐν ἀκμῇ σοὺς διαφθείρῃ γάμους. οὐ γάρ σε μήτηρ οὔτε νυμφεύσει ποτὲ οὔτʼ ἐν τόκοισι σοῖσι θαρσυνεῖ, τέκνον, παροῦσʼ…
Euripides, Alcestis
-
…τῶν κέν τις ἐποιχόμενος καλέσειεν · ἀλλὰ μάλα μεγάλη χρειὼ βεβίηκεν Ἀχαιούς. νῦν γὰρ δὴ πάντεσσιν ἐπὶ ξυροῦ ἵσταται ἀκμῆς ἢ μάλα λυγρὸς ὄλεθρος Ἀχαιοῖς ἠὲ βιῶναι. ἀλλʼ ἴθι νῦν Αἴαντα ταχὺν καὶ Φυλέος υἱὸν ἄνστησον · σὺ γάρ…
Homer, Iliad
-
…πρεσβύταις ἡ τοιαύτη δοκεῖ φιλία γίνεσθαι οὐ γὰρ τὸ ἡδὺ οἱ τηλικοῦτοι διώκουσιν ἀλλὰ τὸ ὠφέλιμον, καὶ τῶν ἐν ἀκμῇ καὶ νέων ὅσοι τὸ συμφέρον διώκουσιν. οὐ πάνυ δʼ οἱ τοιοῦτοι οὐδὲ συζῶσι μετʼ ἀλλήλων · ἐνίοτε γὰρ οὐδʼ…
Aristotle, Nicomachean Ethics
-
…καὶ πρᾶγμʼ ἐλέγχειν σὺν νεορρύτῳ ξίφει. κἀγὼ τοιούτου γνώματος κοινωνὸς ὢν ψηφίζομαί τι δρᾶν · τὸ μὴ μέλλειν δʼ ἀκμή. ὁρᾶν πάρεστι · φροιμιάζονται γὰρ ὡς τυραννίδος σημεῖα πράσσοντες πόλει. χρονίζομεν γάρ. οἱ δὲ τῆς μελλοῦς κλέος…
Aeschylus, Agamemnon
-
…, τέκνον ; οὐχ ἱδρυτέον · ἀλλʼ εἶμι κἀγὼ κεῖσʼ ὅποιπερ ἂν σθένω. χωρῶμεν, ἐγκονῶμεν, οὐχ ἕδρας ἀκμὴ σῴζειν θέλοντας ἄνδρα γʼ ὃς σπεύδῃ θανεῖν. χωρεῖν ἕτοιμος, κοὐ λόγῳ δείξω μόνον · τάχος γὰρ ἔργου καὶ…
Sophocles, Ajax