ἀναιδεύομαι
ἀναιδεύομαι, to behave impudently
Could not find ἀνααίδευ in Logeion dictionaries.
ἀνααίδευ Verb: present middle-passive imperative 2nd singular of ἀναιδεύομαι
ἀναιδεύομαι,
- behave impudently, Ar. Eq. 397 codd., Phld. Rh. 1.251 S.
ser desvergonzado, comportarse descaradamente
πρὸς πᾶν
ἐν προσώπω αὐτῆς
• c. inf. tener el descaro de
ἔδωκάν μοι πληγὰς πλείους ἀναιδευόμενοι μὴ ἀποδῶναι
ἀναιδεύομαι, se conduire avec impudence, Ar. Eq. 397.
Étym. ἀναιδής.
ἀναιδεύομαι, sich unverschämt betragen, Ar. Eq. 396 u. Sp., vgl. ὑπεραναιδεύομαι.
ἀναιδεύομαι
from ἀναιδής.
- Dep. to behave impudently, Ar.